Ne zaman sana ait bir şey görsem fena halde üzülüyorum, özellikle el çantanı gördüğümde. Eve her girdiğimde ve onu antredeki bir sandalyenin üstünde gördüğümde, senin evde olduğunu anlar, rahatlardım.
Artık çantan hep orada ama sen yoksun.
Ne kadar uzun ve derin uyuyorum...Kalktığımda nerede bulunduğumu, kim olduğumu bile unutmuş oluyorum.Kimliğimden habersiz bulunduğum o çok kısa an...İlk uyanışım güzel oluyor.Sonra kendimi ve odamı tanıyınca, bir yerime bıçak batırılmış gibi irkiliyorum.