İnsan nam mahluk, alışmaya öyle teşne ki, cehennemin ortasında gerim gerim geriniyor da, yandığını anlamıyor. Bazen cehennem utanıyor ateşinin zulmünden ama insan gene de bir kötülük gördüğünü dahi fark etmiyor. Alışmak yangını, bütün cehennemleri bir bir yutuyor.
Ne garip, insan unuttum sandığı şeyleri bile aslında hiç unutmuyor. Minicikleri, kocamanları, hiçbirini. Geçmiş daima orada, hiç geçmediği yerde, zihnin karanlık dehlizinde, adı çağrılır çağrılmaz ortaya çıkabilsin diye, teyakkuzda bekliyor.