Hakikaten şu insanlar müz’iç mahluklardı. Kendi akıllarının üstünlüğüne inanarak başkasına öğüt vermekten vazgeçmiyorlar, fakat kendi gülünçlüklerini, zavallılıklarını da bir türlü idrak edemiyorlardı.
Unutma, ecele kadar senin imtihanın
Cüzi halinden utan külli olandan sakın
Belki nefsini müdafaa için can alacaksın
Ama kendine asla kıymayacaksın
Madem varsın o zaman kalacaksın
Hayatta ve huzurda
Ne zulüm ne küfür ne de zina
İntihardır şu küre-i arzda en beter günah
Kime aittir nefesin, bilmez misin?
Toprağa girene kadar üstünde secde etmez misin?
Ne yalan ne riya ne de şehvet
İntihardır, Allah'a tek ihanet
Nasıl, gel, denmeden gelemediysen
Git, denmeden gitmeyeceksin
Olur da başına buyruk kesilir ve kendi ipini kendin çekersen
Kömürden kara bir boşlukta silinirsin
Velhasıl, ecele kadar imtihanında ilk zaferin
Ecele kadar sabretmektir, bunu bilesin...