emine
@nihayetinde
dünya sonlu, kalbim kederli
Yüzü bir tuhaftı, gözleri şişti. Önceki gün dedemin yaptıkları yüzünden hâlâ sinirli olabileceğini düşündüm; ama öfkesini, onun yerine neden benden çıkardığını anlayamıyordum.
Katlanamadığım bir şey varsa, o da haksızlıktır, beni çok kızdırır. Annem de o an bana öyle adaletsiz geliyordu ki...
Sayfa 114
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
“Baba, sana daha önce de söyledim, burada tek başına kalmamalısın, sana iyi gelmiyor, inat ediyorsun...”
“Peki, nereye gitmeliyim?” diye sordu dedem.
“Senin evine mi, yani?”
“Evet, bize gel!” diye yalvardım ona.
Ottaviano Dedem gülümseyip başımı okşadı.
“Yaşlı ağaçları söküp başka bir yere taşırsan, ne olacağını biliyorsun, değil mi?.. ölürler. Bunu annene söyle.”
Sayfa 82
Dedem eğleniyormuş gibi gülüyor, sık sık da başını sallıyordu.
“Öldüğüne üzülmüyor musun?” diye sordum.
Herkesin genelde -pek tanımasalar da- ölen birinden söz ederken, ciddi bir yüz ifadesi takındığını ve iç çektiğini görmüştüm. Oysa dedem, bana anneannemden söz ederken asla üzgün olmazdı.
“Ama benim için o ölmedi ki, Tonino
- Birileri seni sevdiği sürece ölünmez, bunu unutma.”
Ve yeniden şarkı söylemeye başladı.
Sayfa 62
“tercih edilmiş uzlet”ler hayattaki nihai gayemize odaklanmaya, ilham veren inkişaflara vesile oluyor.
Ayşe Aydoğdu
Ayşe Aydoğdu