Eskiden bilmezdim, şimdi biliyorum, siz de biliyorsunuz: gülüşler farklı renklerde olurlar. Gülmek içinizdeki patlamanın sadece uzaktan gelen aksisedasıdır; belki bayram gibi renkli, kırmızı, lacivert, altın roketler gibidir, belki de insan bedeninin havaya uçan parçacıklarıdır...
Öleceğinize inanır mısınız? Evet, insanoğlu ölümlüdür, ben bir insanım: buradan... Hayır, o değil: bildiğinizi biliyorum. Bense şunu soruyorum: bu sayfayı tutan parmakların günün birinde sararıp, buz gibi olacağına inandınız mı, kesinlikle inandınız mı, aklınızla değil de vücudunuzla inandınız mı, hissettiniz mi?
"Ben insanım ve insanlara konuk oldum," diyebilmek, az şey mi? Beni barındıran insanlığın ta kendisidir. Yürek, bedenden daha çok gözetilirse, ufak mahrumiyetlere daha kolay katlanılır.