"Rabbim, daha ne vakte kadar bu sıkıntı ve bu acı? Yeryüzünde bize çektirdiğini çeken başka kulların var mı? Bizi sevdiğin için mi bu sonu gelmeyen güçlük ve gözyaşıyla deniyorsun?"
Bu hülyadan sonra kafamda, ordumuzu ötesinde berisinde ince serviler ve çamlar görünen engin bir meşe ormanı halinde görüyordum. Gölgeleri öncesi olmayan, gövdeleri hiç yenilmemiş, dalları hülyayla, çok ciddi ve içsel bir acıyla dolu bir orman. Koca dünya bunu sürekli biçiyor, büyük ağaçlarını yere seriyor. Fakat yere dökülen tohumlardan daha zengin genç bir orman fışkırıyor.