Benim şu mütevazı, küçük dostlarıma bak da utan: Böyle etkileyici, korkusuz, her şeyi yapmaya hazır iblisleri senin cehenneminde bulabilir misin? Oysa öyle küçükler ki, tarih sahnesinde bir yerleri bile olmayacak.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Şu beş para etmez adamın şu özgüveni ve mutluluğu nereden kaynaklanıyordu? Kendi başına tek bir darı tanesi bulmaktan aciz bu tavuğun, bütün bir halka beklediği mutluluğu verebileceğine içtenlikle inandığına kuşku yoktu. Aptallığından mı? Yetiştirme tarzından mı? Alışkanlıklarından mı?
Düşünsene: Doğurduğun her üç çocuktan biri katil, öbürü kurban, üçüncüsü ise yargıç ve cellat olur. Her gün katilleri öldürürler, her gün de yeni katiller doğar; her gün katiller vicdanı öldürür, vicdan da katilleri idam eder; sonuçta ikisi de varlığını sürdürmektedir: Katiller de vicdan da. Nasıl bir sisin içinde yaşıyoruz böyle! İnsanın yaradılıştan beri ettiği bütün sözleri dinle, konuşanı ne sanırsın: Düpedüz Tanrı'dır bu! İlk doğduğu günden itibaren insanların bütün yaptıklarına bir bak, mide bulantısından isyan edersin: Düpedüz sürüdür bu! İnsan binlerce yıldır kendisiyle boş yere savaşmış durmuş ve ruhunu hala acıdan kurtaramamış; insanın bu esir ruhunun takatsizliği artık dehşet verici, korkunç boyutlara varmış, ama nihai Yargıç hala herkesi geleceğim diyerek oyalıyor... Oysa hiçbir zaman gelmeyecek, bak benden sana söylemesi: Şu yaşamda hep bir başınayız ey insan evladı!
Şimdi ben de senin gibi insanım. Varlığımın getirdiği sınırlanmışlık duygusunu Bana ait bir bilgi olarak benimsiyorum; artık ihtiyaç kesbettiğinde, burnuma saygıyla dokunuyorum: O yalnızca bir burun değil - o bir aksiyom! Artık Ben de kukla tiyatrosunda çırpınan bir kuklayım, porselen kafam bir sağa bir sola dönüyor, ellerim bir yukarı kalkıyor bir aşağı iniyor; neşeliyim, oynuyorum, her şeyi biliyorum... bir tek şu hariç: İplerim kimin elinde?