İnsan suretine bürüneli beri korkmadan geçirdiğim bir an anımsamıyorum: Daha yüreğimin ilk atışını duyuşumda bile. Aynı anda hem yaşama hem ölüme olan uzaklığı sayan o keskin, yüksek tık sesi, Beni daha önce hiç duymadığım bir ürküntü ve telaşla sarsmıştı. İnsanlar her yanı ölçüp saymayı severler, anladım da, yaşamın yitip giden her bir saniyesine sihirbaz titizliğiyle eşlik eden bu sayacı bağırlarında nasıl taşıyabilirler?
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Varoluş üzerine yalnız iki kavramın var: Yaşam ve ölüm - sana bir üçüncüsünü nasıl anlatsam? Sırf üçüncü bir kavrama sahip olmadığın için bütün varoluşun bir safsatadan ibaret kalmışken, Ben bu üçüncüyü nereye, nasıl yerleştirsem? Dışarıdan bakınca Ben de senin gibi insanım, kafamın içinde seninki gibi bir beyin taşıyorum, kübik sözcüklerinizin köşeleri ağzımın içini zorluyor, acıtıyor ve size Olağandışı'yı anlatamıyorum.
Senin şu sayıklama düzeyindeki dilinde olağandışı olanı ifade etmek imkansızdır. Bana inanmıyorsan yakınındaki ilk tımarhaneye bir uğra ve içeridekileri dinle: Oradakilerin hepsi de bir şeyler görmüş, fark etmiştir ve bunları dile getirmek ister... Seninse tek duyduğun, bu arızalı lokomotiflerin nasıl da düdüklerini öttürüp raydan çıkarak tepetaklak oldukları; tek gördüğün heyecan, şaşkınlık ya da hastalıkla denetimden çıkmış mimiklerine nasıl güçbela hakim olmaya çalıştıklarıdır, öyle değil mi?
9/10
3 günde okudu
·2021 156. kitabı
İnsanın canı yandığında Tanrı'ya dua eder ancak acısı daha da katlandığında şeytana bile çılgınca yalvarmak isteyebilir.
