“Gözlerimizi içimizi gören birer aynaya dönüştürdük, sonuçta gözlerimiz, ağzımızla inkar etmeye çalıştığımız şeyleri çoğu zaman hiç çekincesiz gözler önüne serer hale geldi.”
Küçük çocuğum.. senin için süslü cümlelerim yok. Çünkü sen söylenecek her sözden daha özel bir çocuksun. Momo’ yu okuyun ve onun o çıkarsız , eşsiz dünyasında gezinmenin tadına varın. En çokta çocuklarınıza okuyun. Onların yalnız olmadığını ve onları gölge adamlardan hep koruyacağınızı söyleyin. Bu kitabı okurken bende hep senin yanındaydım Momo. Diğer dostlarından farklı olarak sana dertlerimi anlatmak için gelmedim. Tüm dertlerimin arasında seni unutmayıp beraber susalım diye geldim. Kimse böyle bir çocukluğu haketmez diyerek başladım kitabın ilk sayfalarında; insan çocukluğundan başlarmış güçlenmeye, büyümeye, keşfetmeye diyerek kapattım son sayfalarını. Seni anlayan bir dünyada kalman dileğiyle.. Hoşçakal Momo.
MomoMichael Ende · Pegasus Yayınları · 201782,2bin okunma
Dorian.. tıpkı benim gibi güzelliğine hayatını adamış kayıp bir ruh.. bu kitap tamda realizmin öngördüğü detaylarla okuru romanın içinde yaşıyormuş gibi hissettiriyor. Her işlenen günah sanki okurun üstüne, zihnine, ellerine yapışmış gibi. Kendini Dorian ile beraber içinden çıkılmaz bir buhranda buluyorsun. Neredeyse 1 senedir okumamı tamamlayamadım. Beni en çok yoran kitaplardan birisi oldu. Her sayfasında ayrı bir hayat tavsiyesi, görüş ve düşünce şekli barındırıyor. Bir roman değilde deneme çalışması olduğunu söyleseler hiç tereddütsüz desteklerdim bu fikri. İnsana kendi bakış açısını sorgulatmakla kalmayıp acaba bende Henry’ le aynı fikirde miyim diye düşüncelere dalıyorsun. Güzel bir dönem eleştirisiydi. İçinde bulunduğu ırkı, toplumu, soylu kesimi , kadını , erkeği akla gelebilecek her kategorinin eleştirisini bulmak mümkün. Spoiler olmasın sonu tamda beklediğim gibi bitti.. İnsan her şeyden kaçar da kendinden kaçamaz sevgili Gray.. Senin için üzgünüm