Omer goyce
@nocteromae
KİTLE PSİKOLOJİSİ VE SEMBOLLEREdebiyat & Roman
"Grevin yara olduğunu mu düşünüyorsun?"
"Evet. Grup halindeki insanlar daima bir çeşit enfeksiyon kapar. Bu da işin kötü yanı gibi görünüyor. Görmek istiyorum Mac.
Grup halindeki bu insanlan gözlemlemek istiyorum, onlar bana,
bildiğimiz tek tek insanlardan farklı olarak, yeni tür birer birey
gibi görünüyor. Bir gruba ait olan kişi arhk kendisi değildir. Kendisinden farklı bir organizmarun içindeki bir hücredir. Nasıl vücudunu oluşturan hücreler sonuçta seni oluşturdukları halde senden farklıysalar, aynen öyle. İnsanlar, 'kitle çılgındır, ne yapacağı
belli olmaz' derler. Neden insanlar kitleye tek tek bireyler olarak
değil de, kitle olarak bakar? Kitle, bir kitle olarak aşağı yukarı her
zaman manhklı hareket eder."
"Bunun davayla ne ilgisi var?"
"Şöyle bir ilgisi olabilir Mac: Bir grup insan harekete geçmek
istediği zaman kendine bir sembol yarahr. 'Tanrı kutsal toprakları
ele geçirmemizi istiyor'; ya da 'dünyayı demokrasinin beşiği yapacağız'; veya 'sosyal adaletsizliği komünizmle ortadan kaldıracağız'
denir. Fakat aslında Kutsal Topraklar, Demokrasi veya Komünizm
grubun umrunda değildir. Belki de grup sadece harekete geçmek
istemiştir, kavgaya girmek istemiştir ve bu sözcükleri sadece bireylere güven vermek için kullanmışhr. Söylemek istediğim böyle
bir şey Mac."
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Omer goyce
, bir kitap okudu8/10
Beğendi
·20 günde okudu
·Okunma: 23 Mayıs 2021 00:00
·2021 1. kitabı
"Artık Osmanlı'yı bu şekilde anmaktan vazgeçelim," demişti bir ara Ahmet Reşat. "İmparatorluğumuzu kaybettik, bir avuç vatan toprağı kaldı elimizde . İnşallah Mustafa Kemal Paşa bu arsız ve açgözlü devletlere onu kaptırmamaya bizden daha iyi muvaffak olur."
Gün boyunca aklımdan çıkmadı. Esmer çıplaklığını ve öpüşünü
unutamıyordum, denizden gelen soğuk ağzını. Sonra o beyaz ve ba-
kir halim geliyordu gözümün önüne, kaımı içeri çekişim, yağlarımı
örtmek için ellerim belimde kumda duruşum. Odada bir aşağı bir yu-
karı gidip geliyordum. Hava kararmaya başladığında bitkin düşmüş,
aynadaki görüntüme katlanamaz o lmuştum. Daktilonun başına geçip
herşeyi yazmaya başladım, olması gerektiği gibi, tuşlara öyle bir hid-
detle vuruyordum ki daktilo zaman zaman benden uzaklaşıp masanın
öbür ucuna gidiyordu. Kağıt üstünde üzerine bir panter gibi atlayıp
onu yerden yere vurmuş, karşı koyulmaz gücümle sindirmiştim. So-
nunda yaşlı gözlerle peşimden sürünüp merhamet dilemişti. Güzel.
Mükemmel. Ama okuyunca bayağı ve sıkıcı buldum. Sayfaları yırtıp
attım.
