Yeraltı Edebiyatı Ya da yerin dibi1000k
Postmodern yazarlardan bir kısmını severek okusam da Chuck Palahniuk'in bu kitabını beğenmedim.
Nihizim ya da mutsuzluk hastalığı ya da bir tür delilik adı her neyse; anlatılır mı; anlatılabilir, bence bir mahzuru yok. Ama defalarca tekrarlanan ve en ufak ayrıntısına kadar, insanının midesini kaldıracak kadar iğrenç detay verilmeli midir? Bence hayır. Sanat bu değil aziz dostlarım, edebiyat da değil. Yeraltı edebiyatının sınırları en çok kim yıkar, kim daha çok delirebilir, kim daha çok iğrençleşebilir yarışması bu.
içiniz kaldırıyorsa okuyun, okumazsanız da kitaba ayıracağınız zamanı değerlendirecek daha güzel bir kitap bulacağınızdan hiç şüpheniz olmasın.
İçinden cımbızla çektiğim alıntılar hariç kayda değer bir şey bulamadım ben, tabi bu benim fikrim, herkes katılmak zorunda değil.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Usta yazarları diğerlerinden ayırmaya yarayan özelliklerden birisi de kitabın çok katmanlı okumalara açık olmasıdır, maalesef bu tür kitapları çağımızda özellikle yerli yazarlarımızda görmek çok mümkün değil. Bu düşünce beni uzun zamandır edebiyatımız hakkında olumlu düşüncelerden ve gelecek ümidinden men ediyordu.
Kesişmeyi düz bir şekilde okuduğunuzda çaresizlik içindeki bir gencin isyanını, büyük bir darbe yemiş ikinci kahramanın hayata karşı dik duruşunu, duygularını ve insani yönünü kişisel çıkarlarının önüne çıkarmayı başarmış üçüncü kahramanı gayet net bir şekilde analiz edebiliyorsunuz.
İkinci katmandaki okumada ise hayatta karşılaştığımız zorluklarla sadece ah vah ederek baş edemeyeceğimizi, sıfır noktasından sonra yeniden doğuşun gerçekleşebileceğini, kaybetme korkusunun kaybetmeyi hızlandırmaktan başka işe yaramayacağını görüyoruz.
Üçüncü katmanda, hiçbir şeyin dışarıdan göründüğü gibi olmadığını, düşüne insanın acı çekmeye mahkum olduğunu, reailitenin belki de bizi koruyacak tek şey olduğunu anlamak mümkün.
Bunun yanında, yazarın felsefe, psikoloji ve engin tarih bilgisi de net bir şekilde gözüküyor.
Bütün bunları öğretici bir havada değil de kurgu içinde, olay akışında vermesi sıra dışı bir yetenek.
Kendinize bir iyilik yapın, Kesişme'yi okuyun
Bir dönem romanı Cevdet Bey ve Oğulları1000Kitap
Orhan Pamuk'un ilk romanı. Ona edebiyat dünyasının kapılarını açan, Nobel'e giden yolda birinci basamağa doğru atılan ilk adım. Postmodern denilemez,, klasik değil ikisi arasında bir yerde.
şahsi görüşlerime gelecek olursak, anlatım akıcı, Sıkıcı uzun tasvirler yok, diyaloglar keyifli.
Kitap bir dönem romanı. Burada cesaretinden ötürü yazarı kutlamak lazım. Bir insan henüz 27 yaşındaysa ve kitap ilk kitabıysa böyle zor bir konuyla başlaması büyük cesaret ve özgüven ister. Üç kuşağın anlatımı, hayat anlayışları, beklentileri, evlilikleri, değişen Türkiye, değişen aile yapıları, ucundan kıyısından siyaset ve gündeme dair kısa bilgiler var.
Kitapta meraklanıp ''Ne olacak bu işin sonu?'' diyebileceğiniz bir konu olmamasına rağmen kendini okutmayı başarıyor ve bu da bazı okur eleştirilerinin tersine benim taktir ettiğim bir nokta.
Her karakterin iç dünyasın ayrı ayrı girilmeli miydi buna karar verecek ya da bunu eleştirecek seviyede olduğumu düşünmüyorum, bu daha çok edebiyat eleştirmenlerinin yazması gereken bir durum.
Kitabın benim kanaatimce tek olumsuz yanı sonsuz sayıda ''ama'' kullanımıydı. bir paragrafta iki kere ''ama'' sonraki satır başı ''ama o öyle değildi aslında şöyle de değildi de işte böyleydi ama böyle olması gerekiyordu'' türü bir cümle yapısını yazarın ününe yakıştıramıyordum. ama sonra :))) düşününce, o zamanlar bu yazar daha 27 yaşındaydı ve bu ilk kitabı diyerek onu da mazur görüyorum.:))
Sonuç olarak Cevdet Bey ve Oğulları okunması gereken bir ilk kitap ve dönem romanıdır.
Prensip olarak popüler kitaplara mesafeli bir okurum. Ayrıca hakkında çok fazla inceleme yapılan kitaplardan ziyade yazarının ismi duyulmamış ama kaleminde farklı bir üslup bulduğum yazarlara inceleme yazmayı daha çok tercih ediyorum.
Gel Gelelim ''Bin muhteşem güneş'' hem popüler kitap ön yargımı kırdı hem de inceleme prensibimi.
Yazar ''edebiyat yapmadan edebiyat yapma'' konusunda zirveye emin adımlarla ilerliyor. Kısa cümleler, zorlamayan betimlemeler, araya sıkıştırılmış savaş ve Afgan halkının yaşam mücadelesi. İç savaşlarla yakılıp yıkılan Afganistan, din adına yapılan akla ziyan zorbalıklar, Afganistan'da kadın olmak gerçeği, Afganistan'da çocuk olmanın önlenemez dramı. ,
Sovyet işgali, iç savaşlar ve Taliban.
Okumaya değer hem de fazlasıyla.
ErasmusFelsefe
Erasmus'un elimizle tutup gözümüzle görebildiğimiz tek eseri. Hitabetin zirve noktası, kendinden sonra yazılan bir sürü kitaba satırlarıyla yön veren gizli bir hazine.
Anlatımı oldukça çekici, ironik ve retorik. Felsefe sevenlere tavsiye olunur. polisiye ve macera okurları da uzak dursunlar efenim.