Hayaller "Mai", Hayatlar "Siyah"Duygu ve Düşünce
Mai ve Siyah, Halid Ziya Uşaklıgil’in Türk edebiyatına kazandırdığı en devasa, en can acıtıcı eserlerden biri bana kalırsa. Servet-i Fünun döneminin o hüzünlü, içe kapanık ve hayalperest ruhunu o kadar iyi yansıtıyor ki, kitabı bitirdiğimde içimde garip bir boşluk ve Ahmet Cemil’e sarılma isteği kaldı.
Eğer bu kitaba dair hissettiklerimi kendi kelimelerimle, içimden geldiği gibi dökecek olursam, ortaya tam olarak şunlar çıkıyor:
Hayaller "Mai", Hayatlar "Siyah"
Kitabın adı zaten bütün hikayeyi özetleyen muazzam bir metafor. Mai" (Mavi), Ahmet Cemil’in o pırıl pırıl, umut dolu hayallerini, edebiyat aşkını, Lamia’ya olan temiz sevgisini ve geleceğe dair beslediği o saf inancı temsil ediyor. "Siyah" ise İstanbul’un o dönemki boğucu, acımasız ve gerçekçi yüzü.
Ben hikayeyi okurken resmen Ahmet Cemil’le birlikte o mavi hülyalara daldım, sonra da o siyah gecenin karanlığında onunla birlikte dibe çöktüm. Yazar, idealist bir gencin hayalleriyle gerçeklerin çatışmasını o kadar çiğ, o kadar dürüst anlatmış ki, "Bu devirde de aynısı olmuyor mu zaten?" demekten kendimi alamadım. Ahmet Cemil, bugünün dünyasında da her köşe başında görebileceğimiz, hak ettiği değeri bulamayan o naif ruhlardan biri.
Karakterlerle Kurduğum Bağ
Ahmet Cemil: Ona kızamadım bile. Evet, bazen fazla pasif, fazla melankolik, hayata karşı fazla savunmasızdı ama o kadar temiz kalpliydi ki... Kız kardeşinin yaşadığı dram, annesinin yükü, kendi içindeki o bitmek bilmeyen edebi sancılar derken, karakterin o omuzlarındaki yükü resmen kendi sırtımda hissettim.
Raci: Edebiyat dünyasının o kıskanç, zehirli, insanı aşağı çekmeye çalışan toksik yüzü. Günümüzde de sosyal medyada ya da iş hayatında her gün karşılaştığımız o "Raci"lerden nefret ettim ama varlığını da acı bir şekilde kabullendim.
Dil ve Anlatım
Devamını merakla bekliyorum.
Zodyak Akademi serisinin üçüncü kitabı olan Hesaplaşma, benim için önceki kitapların yakaladığı çizgiyi koruyan güçlü bir devam kitabı oldu.
Aslında söyleyecek çok fazla yeni şey yok çünkü serinin en güçlü tarafları burada da aynı şekilde korunmuş. Merak duygusu sürekli canlı tutuluyor ve arka planda dönen büyük oyunun parçaları yavaş yavaş yerine oturmaya başlıyor. Gizemlerin çözülme hızı oldukça kontrollü ilerliyor ama buna rağmen kitap hiçbir zaman sıkıcı hissettirmiyor. Tam tersine, su gibi akıp gidiyor.
Bu kitapta özellikle bazı bölümleri soluksuz okudum. Uzun süredir merak ettiğim bazı soruların cevaplarını almak oldukça tatmin ediciydi. Aynı zamanda karakterler de artık daha net oturmaya başladı. İlk kitaplarda daha çok rollerini tanımaya çalışırken, burada kişilikleri belirginleşiyor ve karakterlere dair daha sağlam bir perspektif oluşuyor.
Serinin bence en büyük başarısı hâlâ aynı noktada yatıyor: Kendini sürekli okutmayı başarıyor. Sayfalar akıyor, merak hissi hiç kaybolmuyor ve bir sonraki bölüme geçme isteği sürekli canlı kalıyor.
Kitapla ilgili tek olumsuz notum fiziksel baskı tarafında oldu. Önceki kitaplarda karşılaşmadığım şekilde yan boyamalarda silinmeler başladı. Hikâyeyle ilgili olmasa da koleksiyon baskılarını seven biri olarak dikkatimi çekti.
Sonuç olarak Hesaplaşma, serinin önceki kitaplarını sevenler için beklentiyi karşılayan, karakterleri biraz daha derinleştiren ve gizemlerin perdesini aralamaya devam eden oldukça sürükleyici bir devam kitabıydı. Bazı bölümlerini gerçekten elimden bırakamadım.
“İllaki bir şeyleri fark etmek için önce kaybetmek mi gerekiyordu?”
Kitabın bana göre önceliği gibi. Tabi öncelik iman. Allah’a inanç, tevekkül. Kız çocuğunu önemsemeyen erkek çocuk delisi bir ağa ve eşinin, kızlarının hikayesi. Eşi her daim şükretmeyi kocasına öğretmeye çalışmasına karşılık adamın bunu kayıp yaşayınca öğrenmesi..
Kadın kızlarını öyle inançlı yetiştiriyor ki en küçük kızı Aysima okuyup ziraat mühendisi olma hay iyle babasına bir erkek çocuğunun yapabileceği tüm şeyleri kız başına da yaptığını gösterme çabası ve inancı sizi ele alıyor.
Yazarın anlatımı ve akıcı dili kitapta sizi sıkmıyor. Yer yer konuyla ilgili ayetlere de yer vermiş konuyu daha iyi özümseyebilmek için.
Son olarak yazılı notum; kaleminize ve yüreginize sağlık Reyhan hocam 
Reyhan Altınok
Reyhan Altınok
Herkese selamlar
Jack London’ın Adem’den Önce kitabını okudum ve gerçekten çok beğendim. Bu kitapta Adem’den öncesine, Taş Devri’ne uzanan bir anlatı var. Bir soykırımı anlatıyor.İlk insanların; ağaç insanları, ateş insanları ve “halk” olarak ayrılan üç türün hayatta kalma mücadelesine tanıklık ediyoruz.
Jack London her zamanki gibi hayal gücüyle yine harika bir dünya kurmuş. Okurken beni alıp tarih öncesi zamanlara götürdü; ilk insanların yaşamına, mücadelelerine yakından bakma fırsatı sundu. Hayâl dünyamı zenginleştirdi
Kitabın özellikle sonlarına doğru çevirmen Levent Cinemre’nin yaptığı açıklamalarla benim için daha da tamamlandı. Verdiği bilimsel bilgiler, dipnotlar ve açıklamalar gerçekten çok aydınlatıcı ve kitabı bütünleyen bir etki yaratıyor. Bu yüzden Jack London’ın kitaplarını okurken onun katkıları benim için ayrı bir değer taşıyor.
Ayrıca kitapta anlatılanlardan yola çıkarak Amerika’da Kızılderililere yapılan, milyonlarca insanın yok edilmesine neden olan soykırıma da değiniliyor. Kanada ve Alaska’da Kızılderililerle bir araya gelip onların anlattıklarından esinlenildiğini öğrenmek de beni ayrıca etkiledi.
Şunu da çok net gördüm: İlk çağdan bu yana güçlü olanın güçsüzü ezdiği anarşik düzen maalesef hâlâ devam ediyor. Bugün yaşadığımız yüzyılda bile soykırım yapan milletler var, ismi lazım… hepimiz biliyoruz zaten. Bu vahşiliğin insanın genlerinde ve ilkelliğinde olduğunu düşünüyorum. Ve insan, bu vahşiliği ne kadar dizginleyebiliyorsa o kadar insan ve o kadar medenidir. Kitap bana bunu da fark ettirdi.
Bir de kitapta insanların hiçbir şey bilmedikleri dönemde ne kadar saf, hatta ne yaptığını bilmez hâlde olduklarını; her şeyi bir oyun gibi gördüklerini anlatıyor. Bu kısımlar bana “Salak ile Avanak” filmini hatırlattı, bilmiyorum hatırlar mısınız. O
Ruhumun Anlam Arayışı.
Bu kitabı okurken içimde eskiden kalma bir yaranın tekrar deşildiğini ve kanatıldığını hissetim. Bu kitap bazen yeni bir duygu yaratmaz; zaten içeride duran bir duygunun üstündeki örtüyü kaldırır.
Kitap sanki bana C.’yi değil, kendimi göstermiş gibi.
C. karakterinin en büyük problemi aslında aylak olması değildir.
Onun problemi şudur:
Hayatın sıradanlaşmasına tahammül edemez.
Sürekli “başka bir şey” arar.
* Daha gerçek bir sevgi.
* Daha gerçek bir ilişki.
* Daha gerçek bir hayat.
Ama bulduğu her şey bir süre sonra eksik gelmeye başlar.
Bu yüzden kitap boyunca insanda tuhaf bir sıkıntı oluşur.
Çünkü bir noktadan sonra okuyucu şunu sormaya başlar:
“Ya benim hayatım da rutine dönüşmüşse?”
Bendeki kanayan eski yarada buydu. Çoktandır rutine dönen ama fark etmediğim beni acıtan bir hayat.
“Hayatımda, rutine dönmesine sebep olduğunu düşündüğüm her şeye ve herkese bağırıp çağırma isteği duydum.”
Bu kitabı okurken şunu fark etmem gerekiyordu:
Bu kitapta alıntı yapılabilecek o kadar çok kıymetli bilgi var ki, kendi çocukluğunu anlamak isteyen, değer verdiği hayatlar üzerinde bulduğu izleri anlamak isteyen, yetiştirmek üzere olduğu çocuğunun hayatına eşlik etmek isteyen herkes her sayfayı kapattığında kısa bir ara verip içeri bakmak isteyecektir. Altı çizili çok notum var ve sevgili Nihan Kaya bilgisini ne kadar duru akıtmış, gerçekten kendini bulabilen görebilen kişilere çok değerli bir kaynak olmuş.
Sevgiyle kalın.
