İstutia
@Istutia
Türkmençe
English
Français
Türkçe
Русский
Deutsch
Okuma yaptığım ve öğrettiğim diller.
Bu serüvene sizde katılabilir siniz.
çevirmen/öğretmen
KKU/FMT
Turkey
Türkmenistan/Mary, 18 Eylül
44 okur puanı
Ağustos 2022 tarihinde katıldı
Sabitlenmiş gönderi
Halkın içindeki Tanrı yok olmakta ve ölmektedir. Bilimi, felsefeyi ve aydınları suçlamak riyakâr insanların silahı olmuştur.
Beyaz zambaklar ülkesinde (108p.)
Marangoz
Yaşlı bir inşaatçının emeklilik zamamı gelmişti. İşveren müteahhitine, çalıştığı konut yapım işinden ayrılmak istediğini, eşi ve büyüyen ailesiyle birlikte daha özgür bir yaşam sürmek istediğinden söz etti. Her ay düzenli olarak aldığı maaşını elbette ki özleyecekti. Ama artık emekli olma vaktinin geldiğini de biliyordu.
Müteahhit Bey işçisinin ayrılmasına üzüldü. Ve ondan, kendine bir iyilik olarak bir ev daha yapmasını rica etti.
İnşaatçı kabul etti ve işe girişti, ancak ne var ki bu işi gönülden ve isteyerek yapmıyordu ve bu dışardan bakıldığında çok kolay anlaşılıyordu.
Baştan savma bir işçilik yaptı ve kalitesiz malzeme kullandı. Kendini adamış olduğu mesleğini böyle son vermek ne talihsizlikti!…
İşini bitirdiğinde, işveren, evi gözden geçirmek için geldi. Dış kapının anahtarını inşaatçıya uzattı.
“ Bu ev senin” dedi. “Sana benden hediye”. İnşaatçı hayretler içinde baka kaldı. Ne kadar da utanmıştı.
Keşke yaptığı evin kendi evi olduğunu bilseydi! O zaman onu böyle yapar mıydı?
Bizim için de bu böyledir. Gün be gün kendi hayatımızı kurarız. Çoğu zaman da, yaptığımız işe elimizden gelenden daha az emek veririz. Sonra da, şaşkınlık içinde, kendi kurduğumuz evde yaşadığımızı anlarız.
Eğer tekrar yapabilseydik deriz, çok daha farklı yapardım deriz. Ne var ki, artık geriye dönemeyiz.
İnşaatçı sizsiniz. Her gün bir çivi çakar, bir tahta koyar ya da bir duvar dikersiniz.
“Hayat bir kendin yap tasarımıdır” demişti biri. Bugün yaptığınız davranış ve seçimler, yarın yaşayacağınız evi kurar. Öyleyse onu akıllıca kurun.
Ruhumun Anlam Arayışı.
Bu kitabı okurken içimde eskiden kalma bir yaranın tekrar deşildiğini ve kanatıldığını hissetim. Bu kitap bazen yeni bir duygu yaratmaz; zaten içeride duran bir duygunun üstündeki örtüyü
Ruhumun anlam arayışı…
Her kitap yeni bir hikaye değil,
Kendime, ruhuma açılan yeni bir kapı gibi.
Kapı her çalındığında içerisinde ben kimim sesinin yüksek sesle soru sorduğu ve konuştuğu…