E.
@novaatlantis
ouroboros*
Yaşımız ne kadar küçükse o kadar kırılgan, savunmasız, kalıcı yaralar almaya açığızdır; ve yaşımız küçüldükçe, yaşanan şeyi de artan bir şiddette duyarız.
Çocukluk bir cehennemdir. Bunun en önemli nedeni, çocukken bize yapılan yanlışların yanlış olduğunu bilmememiz.
(…) çocuğun temel sorunu, acı çektiğini bilmediği gibi neyin ona acı verdiğini yahut vereceğini de bilmemesinden kaynaklanır. Çünkü çocuk kendisine yapılan muameleyi “normal” olarak algılar, kabul eder ve norm olarak zihnine yerleştirir.
Araştırmaların yapılabilmesi için araştırıcının kendi alanında derinleşmesi, kendi alanındaki şeyleri –hiç değilse temel olan şeyleri– bilmesi gerekir ki, “bilinmeyenin bilgisi” diye bir fenomenle karşılaşabilsin; yoksa bir problem bilinci ile, yani etkin bir araştırma ile karşılaşılmaz; çünkü araştırma ancak eldeki bilgi düzeyinin üstüne çıkarak yapılabilir.
problem bilinci ve sokrates
(…) araştırma ancak bilmediğimizi bildiğimiz bir alanda yapılabilir: İnsan bir şeyi bildiği için, hiç bilmediği bir şeyi de, bilmediği, varlığından habersiz olduğu için araştırmaz. Geriye ancak bilmediğimizi bildiğimiz alan kalıyor. “Problem bilinci”nin, yani “bilinmeyenin bilgisi”nin en klasik anlatımıyla Sokrates’te karşı karşılaşıyoruz. Sokrates’in anlatımı şudur: “Ben bilmediğim şeyler olduğunu biliyorum”, yani “bildiklerimin sınırını biliyorum.”