Spinoza’nın sevinci hakikatin bir oluş olduğunu farketmesinden ileri geliyor zannımca… yer yer hissettiğimiz bu tanrısal huşu duygusunun Spinoza’daki karşılığını çok iyi özetleyen Balanuye eseri ile bize de “insan” olarak unuttuğumuz doğayla özdeş oluşumuzu hatırlatıyor…
Her insanın derinlerinde sakladığı mahremiyetini aydınlatan, kendi değersizlikleri ve açmazları üstüne yazılmış, yetersizlikler ve terkedilişler üstüne derin duygulara savuran bir eser…