İyileşmek istemiyorum.Artık bu kadarını ümit edemiyorum.Göğsümde sıkışıp kalmış korkuyu atabilsem yeter bana. O zaman aklım ve bedenim,istediğim gibi uyuşmuş olacak: beni yıpratan bu çelişme sona erecek.Ben de beni küçümseyen bu kalabalığın gözlerinin içine korkusuzca bakabileceğim.Beni korkutan yaşama içgüdüsünü göğsümden söküp atabilsem, ben de,çekinmeden ,gururla kişiliğimi sürdürebileceğim.