"Beni üzen onlar değil ki. Her şey, tüm yaşamım üzüyor beni. Bazen kendimi düşündüğümde, ben bile kendimden tiksiniyorum. Ben neden bu kadar çirkinim? Benim elimde değil ki. Fakat hayatım boyunca bu yükü taşıyorum. Daha çocukken bana bakıp güldüklerini hissediyordum. Bu nedenle başka çocuklarla oynamayı hiç istemedim, onlardan hep çok korktum ve onları kıskandım."
Kitap okuyamıyorum, ders çalışamıyorum, dışarı çıkmak istemiyorum, evde durmaktan da sıkılıyorum. Bir şeyler olsun istiyorum ama neyi istediğimi ben de bilmiyorum. Sadece bekliyorum.
"Akıllı insanlar mutluluğun sağlığa benzediğini çok önceden fark etmiştir: Mutluyken fark etmezsiniz; ama yıllar geçtikçe, geçmişte kalan mutluluğunuza ilişkin anılar, ah, anılar!.."
Sayfa 105 - Modern Klasikler Dizisi-47·Kitabı okudu