Emine Nur
@nrremine
Genç Bir Doktorun Anıları1000Kitap
"Ve uzun yıllar Muryevo'daki yatak odamda asılı durdu, sonra da benimle oradan oraya gezdi. Sonunda da yıprandı, rengi soldu, eskidi ve kayboldu tıpkı anıların solduğu, kaybolduğu gibi."
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Doktor Ox'un DeneyiEdebiyat
Kitabı ilk okumaya başladığımda Quiquendone kentini çok garipsedim. Neden mi? Normalden fazla sakinler. Hemde yüzyıllar. Bu sıradan bir sakinlik değil. Kalp atışlarının en fazla 50 60 olduğu sakinlikten bahsediyorum. O kadar sakinler ki yüzyıllardır suç işlenmemiş, kimse kimseye karşı sesini bile yükseltmemiş. O derece bir sakinlik.
Tabi her ne kadar suç işlemeyen bir kent olsa da bir belediye başkanı ve belediye başkanının halkının iyiliğini düşünen projeleri var. Bunlardan biri de kentin aydınlatma sistemi. Kenti bu karanlıktan kurtarmak ve maddi bir kayıp da istemeyen belediye başkanı Doktor Ox'un aydınlatma ile ilgili fikrini beğeniyor ve gerekenleri yapıyor. Ahh, zavallı belediye başkanı! Herkesi kendi gibi sanıyor işte.
Ve birden kentte garip olaylar yaşanmaya başlıyor. Kitapta salgın olarak adlandırılıyor. Çünkü sinir, öfke gibi belirtiler Quiquendone kenti ve sakinleri için ancak salgın bir hastalık olabilir. Bu durumun nedenini ise aslında okur en başından anlıyor. Hem konuşmalardan hem de olay içinde gerçekleşenlerden.
Kitabın sonuna geldiğinizde ise aslında bilimsel bilginin yanı sıra bir soru kafaya takılıyor: Acaba yalnızca oksijen ile bir insanın fiziksel, ruhsal tüm nitelik ve nicelikleri değişebilir mi?
Doktor Ox'un Deneyi1000Kitap
" Olayların doğal akışına bağlı olarak, salgın hastalıkların belirli bir özelliği vardır. İnsanlara bulaşanlar hayvanları, hayvanlara bulaşanlar ise bitkileri etkilemez. Ne bir atın çiçek hastalığına, ne de bir insanın sığır vebasına yakalandığı görülmüştür ve koyunlar da patateslerin hastalığına tutulmazlar. Ama burada bütün doğa kanunları tersyüz olmuş gibiydi. Yalnızca Quiquendone sakinlerinin karakterleri, huyları ve düşünceleri değişmekle kalmamıştı; evcil hayvanlar da, köpeğinden kedisine, sığırından atına, eşeğinden keçisine, sanki her zamanki ortamları farklılaşmışçasına, bu salgının etkisindeydiler. Bitkiler bile, deyim yerindeyse, özgürleşiyorlardı."
Bir İdam Mahkumunun Son GünüEdebiyat
Bu kitap hakkındaki düşüncelerimi daha önce yazmak isterdim ama yeni vakit buldum desem yeridir.:')
Neyse biz yoruma başlayalım, tek kelime ile "mükemmel". Çünkü insan psikolojisini bu kadar iyi anlatan bir kitap olamaz. Şu an bana birisi dese ki: "İdam edilecek olan mahkumun idamına kadar olan süreci bir kitapta anlatmayı düşünüyorum." İlk diyeceğim şey şu olurdu: "Kesin aslında suçsuz olan, boş yere idam edilen birini anlatacak."
Bu kitapta öyle değil işte. Bu kitapta suçlu suçunu biliyor, bazı yerlerde gerçekten ölmenin iyi olduğunu düşünürken bazı yerlerde ölümden çok korkuyor. Hele ki kitabın sonlarına doğru onun duygularını o kadar içten hissediyor ki insan sanki idam edilen kendisi gibi oluyor. Gerçekten aşırı derecede başarılı bir kitap. Hem içerik hem üslup o kadar sürükleyici ki insan kitabı elinden bırakmak istemiyor. Özellikle sona doğru öyle bir yer var ki uzun zamandır görmediği ve en değerlisi olarak gördüğü kişiyi görüyor. Fakat durum o kadar farklı işliyor ki insan oturup ağlıyor. Daha fazla bahsetmek istemiyorum -şu an bile gözlerim doldu- sizin de bu duyguları hissetmenizi isterim. İyi okumalarrrr