Zehranur .
@nrzehr
Öğrenci
İÜ
82 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Hızlı okunabilen dili basit ve pratikleri bol bir kitap. İnce olmasına rağmen yine de tekrarlar fazlaydı. Ama sıkılmadan bitirebiliyorsunuz.
Aaron, öfkenin sadece öfke olmadığını altında yatan diğer duygulara hislere bakmamız gerektiğini önemle söylüyor. Ve durup bu beni neden öfkelendirdi diye sorduğumuzda dahi yatışmaya baslayabiliyoruz. "Acı veren anıları ortaya çıkarma süreci soğan soymaya benzer; bu bizi ağlatabilir ama bizi iyileştiren şeye bu şekilde ulaşırız." şeklinde de özetliyor.
Öfkenin de verdiğimiz tepkilerin de bir tercih olduğunu anlıyorum. Öfkelendigimizde verdiğimiz tepkiler tamamen bizim tercihimiz.
Kitabın başında kendimize odaklanıp çözümler ararken sonlarına doğru öfkeli birine nasıl yardımcı olacağımıza dair ipuçları var.
Öfkeli birine mantığa hitap etmek yerine duygularına hitap etmek , suçlayıcı bir ifade kullanmak yerine ben dilini tercih etmek gibi..
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yaşamak, tam da bu galiba . Ne olursa olsun başına neler gelirse gelsin 'ölülerin dirilmek istediğini' bilip yaşama sıkı sıkı tutunmak.
Hiç tahmin etmediğiniz acıları yaşıyor Fugui. Ve bunlardan sonra da yaşamaya devam ediyor. Aslında herkesin başına gelebilir bu türden acılar ama insan kendisine yakıştıramıyor ..
Ayrıca kitapta komünist bir düzenden de bahsedilmiş . Ülkesinde yasaklanmasının nedeni bu olabilir diye düşündüm.
Komünizm'i biliyordum ama yaşam tarzını nasıl bir düzeni olduğunu bilmiyordum. Buna dair güzel bir örnek oldu.
Güzel samimi hüzünlü bir öykü..
Üzülerek söylüyorum ki kitabı hiç beğenmedim . Kitabın sonuna kadar bu söylediklerini yalanlayacak bir yazı yazacak diye bekledim. Ama olmadı..
Kişisel gelişim kitaplarının okunmamasi dair bir kitap. Bildiğimiz bütün psikolojik güzellikleri bir kenara bırakıp geçmişe tutunmayı olumsuzlukları görmeyi ve asık suratlı olmamizi öğütleyen bir kitap. Ben bunlardan nasıl bir fayda geleceğini biliyorum ama yazar stoaci doktrinleriyle desteklemis ve faydalarını (!) söylemiş .
Yazarin hız kültürüne dair yaptığı eleştiriler yerinde. Ama çözümü olmamış gibi ..
Evet insanlar hayat sürekli değişmekte ve gelişmekte . Belki gelişme kısmı tartisilabilir . Ama en azından gelişmeli.
Kişisel gelişim kitabı okumayı düşünüyorsanız bu kitabı tercik etmeyin . İyi okumalar.
Kişisel Gelişim Çılgınlığında Kendiniz KalabilmekSvend Brinkmann · İletişim Yayınevi · 2020289 okunma
Bir yandan azat buzat kuşlarını satamayip insanlığa söven çocuklar bir yandan insanlıktan umudunu hiç kesmeyen Mahmut..
İstanbul floryada geçen kısacık şiir tadında bir öykü.
İstanbul'un insanları neden azat buzat kuşlarını uçurmaz, neden değişmiştir bilinmez. Sadece İstanbul'un insanları mi değişmiş orası ayrı bir kitap. Ama ben keşke önüme azat buzat kuşlarını satan çocuklar çıksa da uçursam o kuşlar da beni cennette gözetse dedim.
Şuanda da o kuşlar olmasa da o kuşları satan çocuklar olmasa da biz bizi cennette cennetin kapısında gözetleyecek kuşlar bulabiliriz diye düşünüyorum ..
" İnsanlık öldü mü ?" dedim
"Yok " dedi "ölmedi , ölmedi ama bir şeyler oldu , başka bir yerlerde sıkıştı kaldı heralde ? "
Kitabın baslarindayken bu bulaşıcı körlüğün bir anlamı olduğunu seziyordum. Yani rasgele bulaşmıyor diye düşünüyordum. Bulaşan insanların bir eksikliği veya bir hatası var o yüzden de bu körlük onlara da bulaşıyor diye düşünüyordum. Ama kitabın sonunda ruhları körleşen herkesin bedenlerinin de körleştigini varsaydim. Ama bu düşünceden emin olamıyorum. Yani evet bütün insanlık körleşti ama aralarında çocuklarda vardı. Özellikle kitapta geçen şaşı çocuk. Birçok kötülüğe şahit oldu o çocuk. Birçok şeyle başetmek zorunda kaldı. Biz körleşip dünyayı kötü bir hale getirirken çocukları da mı mahvediyorduk ?
Yani kitapta da geçtiği üzere bu beyaz bir körlüğün aslında ruhla ilgili bir hastalık olmadığını kim söyleyebilir ? Peki kör olduklarında şimdi gözleri körken ruhları aydınlık içerisinde olması gerekmez miydi ? Beklediğimiz bu olsa da her zaman beklediğimiz şey olmayabiliyor.
Ama her zaman kötü durumlarda dahi fırsatçıların olduğu büyük bir gerçek. Körlerin arasında da kör fırsatçılar çıkıyor. Denetim altına aldıklarına inanıyorlar. Buna ses çıkarıp isyan eden de oluyor kuzu kuzu kabul eden de.Hayat gibi yaşamın ta kendisi gibi yani ..
Kitapta en ilgimi çeken karakter doktorun karısıydı şüphesiz . Tek gören o ve asla ne kocasını bırakıyor ne de diğer körleri. Kendi deyimiyle görmenin vermiş olduğu sorumluluktan kaçmıyor. Yorulduğu oluyor tabii ama üstlendiği vazifelerini gayet güzel yerine getiriyor.
Kitap hakkında çok şey söylemek konuşmak istiyorum aslında ama ne söylesem yine de eksik kalacakmış gibi .
Sonunu söylemek istemiyorum tabi ama asıl körlüğün umutsuzluğun kendisi olduğunu da bizzat kendim anlamış oldum.
Ve cevaplayamadığım ama anlamlı olduğunu düşündüğüm yerler de oldu. Mesela;
Neden sadece doktorun karısı görüyor ?
Gözyaşı yalayan köpek ne anlama
