Ikinci ayriliq
men bilmirem sohbete hardan baslayim. amma herseyi onunla baxdigimiz filmlere benzedirem. usagligdan munasibeti birlikde oyrenen iki sexs heyatlarinin ferqli zamanlarinda 3 defe tanisirlar. ve 3 cu defe sonuna kimi birbirilerini buraxmirlar. men sene tesekkur edirem. etdiyin hiss eletdirdiyin herbir duyguya gore sene minnetdaram. seni bilmirem amma men munasinet qurmagi senden oyrendim. bezi insanlar varki bir neticeniz olmadigi gorsensede onlardan aldığın dersler sene en boyuk nəticə olur.
Sene heyatinda semimi qelbden ugurlar. ne elemisemse ancag senin yaxsiligini ve yaninda olmagi istemis olduguma gore etmisem. pis yaxsi hereketlerim olsa da daima senin qaygina qalmisam, eynile sende. biz tam bir kamanda kimi idik. her zaman birbirimize destek idik. nese lazim olsa de burdayam. cunki biz en yaxin dostlar olaraq birləşmişdik. senin qəlbini sevirem. ve son olaraq, sen menim qazana bilmediyim tek doyusum olaraq qalacagsan. ve sene eoz veriremki biz yeniden goruseceyik. sadece o goruse qədər temiz qalaq. men cunki ele olacagam. sendende xahisim bizi yeniden gozlemeyindi. cunki başqa birini ilk defe gorsen ve ona hereketlerine gore asiq olsan, meni xatirla. men eyni situasiyada yanında olsa idim men nece edərdim?
ozune yaxsi bax.
M
Məsuliyyət, Əxlaq və İnancın Sosioloji Harmoniyası
Müştərək bir həyatı paylaşmaq sadəcə fiziki olaraq eyni məkanı bölüşmək deyil; bu, qarşılıqlı hüquq və vəzifələrin doğurduğu görünməz bir sosial müqavilədir. Cəmiyyətlərin varlığı və gələcəyi fərdlərin bu müqaviləyə — yəni bir-birlərinə qarşı olan mənəvi və hüquqi öhdəliklərinə — nə dərəcədə sadiq qalmasından asılıdır. İnsanın başqasının azadlıq sahəsinə və haqlarına hörmət etməsi daxili dünyasında "vəzifə" və "haqq" anlayışlarını müqəddəs bir dəyər kimi qəbul etməsi ilə başlayır.
Lakin insan psixologiyası, təbiəti etibarilə, fərdi ehtirasların, sonsuz istəklərin və eqoizmin təsiri altına düşməyə meyillidir. Belə anlarda fərd öz şəxsi mənafelərini kollektivin maraqlarından üstün tuta bilir. Məhz bu məqamda fərdi maraqları cilovlayacaq, insanı öz ambisiyalarından uzaqlaşdırıb başqalarının haqlarına hörmət etməyə sövq edəcək ali bir daxili qüvvəyə — mənəvi bir tənzimləyiciyə ehtiyac yaranır. Sosial tarixdə bu rolu ən effektiv şəkildə icra edən fenomen məhz dindir.
Kollektiv yaşamın qaçılmaz reallığı fərdlərin ortaq əxlaq normaları ətrafında birləşməsini zəruri edir. Çünki cəmiyyəti təşkil edən fərqli xarakterləri sarsılmaz və səmimi bir bağla bir arada tutan yeganə mənəvi bünövrə — əxlaqi yetkinlikdir. Əgər bir cəmiyyətdə fərdlər yüksək əxlaqi prinsipləri mənimsəyərlərsə, aralarındakı münasibətlər mexaniki qaydalardan çıxıb qarşılıqlı hörmət və daxili anlaşma müstəvisinə keçər. Bu isə sosial parçalanmaların qarşısını alaraq cəmiyyəti həqiqi bir daxili hüzura və kollektiv rifaha aparar.
Nəticə etibarilə, sosial həyatın təməli olan əxlaq sisteminin dayanıqlı olması üçün onun mütləq şəkildə sağlam bir bünövrəyə söykənməsi şərtdir. Yaxşı ilə pisi, doğru ilə yanlışı sadəcə nisbi maraqlara görə deyil, obyektiv şəkildə
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Növbəti kitabım - "İlğım"
Janr: Psixoloji triller, ekzistensial dram
Mövzu: yadlaşmanın insan ruhunu necə dəyişdirdiyi, virtual kimliklə real şəxsiyyət arasındakı uçurum, azadlıqdan sonra yaranan daxili boşluq və tənhalığın doğurduğu psixoloji qarşıdurmalar
Qiymət: 10 AZN
Kitab birinci mərhələdə konkret sayla çıxacaq deyə indidən sifariş etməyiniz məqsədəuyğundur.
Bunun üçün isə sadəcə mənə yazmağınız kifayətdir.
Hələ ki, 143 nəfər sifariş verib. Kitab çapdan çıxmamış, ilk 2 gün üçün pis nəticə deyil, məncə.
"İlğım" gənc dostunuzun ədəbiyyat sahəsində ikinci kövrək addımıdır. Ümidvaram, bununla da dünya bazarına çıxacağıq.
Təşəkkürlər!❤️
Biz öz həyatımızın, taleyimizin müstəqil memarıyıq, yoxsa hər addımı əvvəlcədən ən xırda detalına qədər yazılmış bir ssenarinin icraçıları? Çox vaxt elə hesab edirik ki, həyatda verdiyimiz hər bir anlıq qərar gələcəyimizi formalaşdıran azad iradəmizin məhsuludur. Amma elə ekran əsərləri olur ki, insanın bu köklü inancını dərindən sarsıdır və onu öz varlığı ilə amansız bir toqquşmaya məhkum edir. Elmi-fantastika janrının ən pik nöqtələrindən biri olan bu möhtəşəm ekran əsəri, Robert Haynlaynın "Hamınız zombisiniz" (All You Zombies) adlı məşhur qısa hekayəsi əsasında ekranlaşdırılmışdır. Bu şah əsər bizə zamanın sadəcə keçib gedən bir məfhum olmadığını, onun əslində içindən çıxılması qeyri-mümkün olan bir həbsxana olduğunu göstərir.
İlk baxışda bu mənzərə Stephen King'in məşhur "11/22/63" romanındakı zamanın keçmişi dəyişdirməyə çalışan insana qarşı göstərdiyi o amansız müqaviməti - "keçmiş inadkardır, dəyişmək istəmir" prinsipini xatırladır. Lakin bu film bəhs edilən ideyanı daha dağıdıcı bir nöqtəyə daşıyır. "11/22/63"-də keçmişi dəyişmək üçün göstərilən hər cəhd dünyanı fərqli bir apokalipsisə və xaosa sürükləyirsə, burada keçmişi dəyişmək üçün atılan hər bir addım elə dəyişdirilmək istənilən keçmişin özünü, o qaçılmaz taleyi doğurur. Hekayə zamanda səyahət edən, zaman çarxları arasında sıxılıb qalmış insan ruhundan, şəxsiyyət bütövlüyündən və tənhalıqdan bəhs edir. Əgər siz də hər addımı təxmin edilən bəsit süjetlərdən yorulmusunuzsa, bu dumanlı və qaranlıq labirintin pərdəarxasına keçib hər detala gizlədilmiş dərin mənaları kəşf etmək sizə tamamilə fərqli bir həyəcan bəxş edəcək.
Rejissor bizi ilk saniyələrdən etibarən dumanlı bir barın küncünə, keçmişin kimsəsiz yetimxanalarının soyuq dəhlizlərinə və gələcəyin boz, hissiz bürokratik mərkəzlərinə aparır, lakin bu
Həqiqətin səssizliyi və dərketmənin sərhədləri mövzusu, bəşər tarixinin ən güclü intellektual təcrübələrindən biridir. İnsan çox vaxt elə hesab edir ki, əgər əlində yetərli sübut, məntiq və aydınlıq varsa, qarşısındakı hər kəsi gerçəyə inandıra bilər. Lakin fəlsəfə bizə öyrədir ki, idrak və anlama insanın ruhən və zehnən o həqiqəti qəbul etməyə hazır olması halında baş verə bilər. Bu hazırlıq yoxdursa, ən parlaq işıq belə kor gözlər üçün qaranlıqdan fərqlənmir. Platonun məşhur mağara təmsilində təsvir etdiyi kimi, ömrü boyu kölgələri gerçəklik sanan birinə mağaranın xaricindəki günəşi izah etməyə çalışmaq nəinki mənasızdır, həm də təhlükəlidir. Çünki o insan üçün kölgələr onun dünyasıdır və bu dünyanı sarsıdan hər kəs onun düşməninə çevrilir. Bu nöqtədə dərketmə səviyyələri arasındakı keçilməz divarlar epistemoloji bir elitizm kimi deyil, təbiətin bir qanunu kimi qarşımıza çıxır. Həqiqət hər zaman eynidir, lakin hər zehin onu öz həcmi qədər qəbul edir.
Tarix boyunca bəzi müdriklər insanın həqiqətlə münasibətindəki bu faciəli məsafəni müxtəlif formalarda ifadə etməyə çalışmışdılar. Məsələn, antik dövrün kinik filosofu Diogenin gündüz vaxtı əlində çıraqla "adam axtarması" əslində cəmiyyətin mənəvi korluğuna qarşı səssiz bir üsyan idi. Diogen yaxşı bilirdi ki, görmək istəməyən birinə işıq tutmaq sadəcə çırağın yağını hədər etməkdir. Bu düşüncə modern dövrdə Nitsşenin fəlsəfəsində daha kəskin bir forma alır. Nitsşe hesab edirdi ki, bəzi həqiqətlər hər kəsin çiyinlərinə qoyulacaq qədər yüngül deyil. Onun "Zərdüşt belə deyirdi" əsərindəki "mənim dağlardakı həqiqətlərim üçün aşağıdakıların qulaqları yoxdur" ifadəsi, həqiqətin həm də bir ağırlıq və məsuliyyət daşıdığını xatırladır. İnsanların çoxu həqiqəti deyil, onları rahatladan illüziyaları seçir, çünki gerçək hər zaman
Bu gün insan psixologiyasının ən böyük paradokslarından birinə toxunmaq istəyirəm: Niyə hər şeyin qaydasında olması bəzən bizi xoşbəxt etmək əvəzinə daxilən çürüdür? İlk baxışda qəribə səslənsə də, həyatında heç bir problemi olmayan insanla, problemlər dənizində boğulan insanın daxili boşluğu bəzən eyni nöqtədə kəsişir. Maraqlıdır ki, orta dərəcəli stress və çətinliklərlə mübarizə aparanlar həyata daha bərk yapışdıqları halda, ideal şəraitdə yaşayanlar tez-tez mənasızlıq burulğanına düşürlər. Bəs nəyə görə az stress hər zaman çox xoşbəxtlik demək deyil?
Psixoloqlar bildirirlər ki, stressin sıfıra yaxın olması insanın emosional sistemini süstləşdirir. Heç bir maneə ilə qarşılaşmayan zəhmət, heç bir həyəcanı olmayan qələbə insanı zamanla laqeydləşdirir. Elm dünyasında bu vəziyyət "hedonik adaptasiya" adlanır. Yəni insan əlindəki yüksək komforta o qədər alışır ki, artıq heç bir uğur ona ilkin zövqü vermir. Bu emosional kütləşmə nəticəsində daxili boşluq yaranır və insan yenidən "hiss etmək" üçün daha kəskin, bəzən isə dağıdıcı yollara əl atmağa başlayır.
Bu nöqtədə kainatın əzəli prinsipi olan kontrastlar qanunu işə düşür. Acını tanımayan bir beyin üçün "şirin" sadəcə neytral bir daddır. Əgər həyatda heç bir itki, gərginlik və ya mübarizə yoxdursa, xoşbəxtlik öz rəngini itirir və bir növ xoşbəxtlik əzabına çevrilir. Bu, insanın hədəfsiz qalması, özünü realizə edəcək bir meydan tapa bilməməsi deməkdir.
Çünki xoşbəxtlik bir hərəkət dinamikasıdır. Həqiqi xoşbəxtlik problemlərin yoxluğu deyil, o problemləri həll etmək bacarığımızdan doğan məmnunluq hissidir. Əslində bizə mükəmməl həyat yox, mənalı bir həyat lazımdır. Məna isə həm sevinci, həm də ağrını eyni dərəcədə qəbul etdikdə, onları bir-birini tamamlayan parçalar kimi gördükdə ortaya çıxır.
Nəticə etibarilə anlamalıyıq