Tüm insanlar aynıdır: Kendileri bir başkasının cebinden alırken yüzleri aydınlanır, gülümserler, ama kaybetme sırası onlara geldiğinde yastaymış gibi ağlarlar.
Onun bu sözlerini dinleyince, kalbim kat kat acıyla doldu. Ona, "Aslında benim çok uzun süre önce ölmem gerekiyordu," dedim. "Savaşta birçok insan öldü, her nasılsa ben hayatta
kaldım. Her gün kendi kendime 'yaşamalıyım' diyordum,
böylece eve dönüp sizleri görebilecektim. Şimdi sen bizi terk
etmekten mi bahsediyorsun?"
Amaçsız kitap, amaçsız insan gibidir. Ondan büyük işler beklenemez. Onun dünyada varlığı beyhude olmaktan uzak değildir. Amaç bazen serap gibidir. Olduğu zannedilir ancak gerçekte yoktur. Ben ölümün yok edilebileceği hiçbir amacı gerçek bir amaç olarak görmüyorum.