Ben yaptiğim her şeyi önce Allah rızası için sonra da sevdiğim için içimden gelen bu olduğu için yapiyorum. Ama her zaman unutulan daha az sevilen ben oluyorum. Bana gelince hep bir bahane vardir hep bir açiklama vardir. Sevildiğimi hissettiğim an bir kez ise değersiz hissettiğim anlar dokuz kez filandir. Ha bide üstüne üzüldüğüm için özür dilediğim bile oldu. Üzülmek kırılmak bile hak görülmedi. Kısır bir döngü bu benim hayatımda.
İnsan biri için ne yaparsa sevdiğinden yapar ve sevdiğinden savaşır ama bir yerde kendisi için de savaşıldığını görmek ister, bu karşılığını beklemek için değildir. Çünkü siz sanıyorsunuz ki sadece siz varsınız, herşey sizin etrafınızda dönüyor ama insan o bencilliği görmekten bıkar. Tek taraflı çaba sevgi değil, yorgunluktur.