Çok kötü ya. Sonu da kitap kadar kötü. Hayallerini gerçekleştiren erkek başrol ve onu destekleyen kadın rolü. Kız hangi bölümü okudu, hayalleri ne, napıyor hiçbir fikrimiz yok. Yazarın karaktere üniversite okutma sebebi de bu yorumu yapamayalım diye. Güçlü kadın kostümüne bürünmüş sadece erkek için var olan kadın. Kız mezun olmuş dört ay sonra hamile kalmış. Hikâyeye bak. Tek “ilgili“ gösterildiği hobisi ev tasarımı o da ev hanımı konseptine %100 uyan bir hobi. Ve tek ifade edilen hobisi de anında eleştiriliyor. Kimliksiz seks makinesi ve bir adamın aile hayaline fiziki kaynak olan canlı bir obje. Kitap başlı başına kötüydü sonuyla daha kötü bir hal aldı. Tek ilgi çekici yeri zorbalığa karşı ekip olan çocuklardı onu da zaten iki satır okuyabildik. Kızın fiziksel acı çekip manipülasyonla devamına ikna edildiği cinsel ilişki sahnesi bile daha uzundu. Yazık yani berbat. Rockstar’ın itaatkar tradwife’ı. En farklı, belalı, kurallara meydan okuyan adamın (!) bile tercih ettiği kadın daha bedenini yüzünü bile görmezken sadece cinsiyetini bilerek azdığı sonra itaatkar bir ev robotuna dönüştürdüğü eşi… Kocaman bir YAZIK.
Saray ahalasini küçük düşürücü alaycı ve dahi ezici bir çalışma. Kadın bedenini bir obje olarak görmekten ne zaman vazgeçerler tahmini? Düşünsene üç kıtaya hükmedip haçlıları dize getiriyorsun birileride bunu hazmedemeyip kendince yazıp çiziyor. Kitabı ayrıca okumuştum kitap beni bu denli yormamıştı çizgi roman hali çok itici. birinin kendi tarihini bu denli aşağılayarak anlatmasını ciddiye alamıyorum. Ha kendi tarihi (!) değildir o başka
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Aldatmak normal değil
10 / 5 veya 6
Konusunu bige adında ana karakterimiz var bilge değil bige
Bir gün evleniyo serhat adında pardon
Sahte Karun la evleniyor yani serhat karunun ismini kullanıyo
Ve serhat dolandırıcı ve karısı var
Neyse işte bige boşanmak fln istiyo
Ve gerçek Karun kalenderin ofisine baskın yapıyor
Ve bu Karun kalenderın nişanlısi var rengin o da Karunu aldatıyor ( maşallah herkes herkesi aldatıyor aq )
Şimdi ana karakterlerimizi sevmedim
Metrese olayi saçmaydı kadın karakter resmen obje gibi görülmüştü
Karun çok kabaydı bige karşı iğrenç davrandı resmen sürtük gibi başından atmak istiyordu
İkinci defa bir kitap okurken kalbim sıkıştı! Ne güzel anlatmış farkındalığını Waris Diere! Sanırım her coğrafyanın kendine has değiştirilmesi zor özellikleri var. Ama bu nedense hep kadınlara zarar olarak dönüyor. Kadınlarımızı bir obje olarak görmeden, insan olarak değer vermeyi bilmeliyiz. Çok güzel bir dinimiz var ve iyiki bende bu dinin bir parçasıyım.
İçim buruk bir şekilde kitaba veda ediyorum.. sanırım etkisi uzun sürecek.. sevgilerle..
Kadın, her dönemde hakkını dibine kadar sıyırıp yedikleri...
Kadın, "ben bir obje değilim!" diye avaz avaz bağırmak zorunda kalan...
Adalet; herkese lazım olan, ama belli zümrelerin sadece kendilerini korumasını talep ettiği, güce göre şekillenen bir gösteri cümbüşü...
Toplum, başkasına gelince en önde ahlak nutukları atan ama, kendi ahlaksızlıkları söz konusu olunca, kırk takla ile kırk yalanı seviştirip gözümüze sokan budalalar yığını...
Bu üç ana başlığa dair çok şeyi bulabileceğiniz bir klasik eser...
Kesinlikle tavsiyemdir.
Merhabalar,kitabı iki kısımda inceleyeceğim ilk yarı ve ikinci yarı şeklinde. !!!!!DİKKAT SPOİLER İÇERİR!!!!! lütfen ona göre okuyun. içerik hakkında baya bilgi içeriyor!!!
Martı
1.yarı
kitapla ilgili dikkatimi en çok çeken şey sıkışmışlık içerisinde olmasıydı. Herkesin kendince sorunları ve bunalımları vardı. Bu açıdan asıl sinirlendiğim nokta hiç kimsenin birbiriyle gerçekten iletişim kurmaya çalışmaması, çözmeye de çalışmaması. bana ciddi bir iletişimsizlik söz konusu olduğunu düşündürdü. Kitabın en başındaki Medvedenko ve Maşa'nın konuşmasından örnek verecek olursam: Medvedenko geçimden, yaşam şartlarından, daha çok maddiyat ağırlıklı şeylerden bahsediyorken Maşa ise "hayatımın yasını tutuyorum, mutsuzum" diyor. Aslında iki taraf da haklı ama iki taraf da bambaşka tellerden çalıyordu. Ayrıca konuşmak için konuşan, konuşmalarda sadece kendi kısmını bekleyen kişiler gibi geldiler. Yüzeysel karakterlere sahipmişler duygusunu hissettim.
Treplev karakterini başta sevmiş gibiydim fakat ilerledikçe düşünce olarak uyuşmadığım bir karakter olduğuna karar verdim gibi. Başta eski olanı bırakıp yeniye yönelmesini oldukça atılgan ve cesur bir hareket olarak görürken son kısımlarda (Nina'yla Martı konuşmasında) bunu aslında kendisini, annesine ispat etme -sevgi- için bir araç gibi kullandığını düşünmeye başladım. Kendi çıkarları için yapıyor gibi bir his baskın hale geldi. Bu noktada onun samimi olup olmadığına karar veremedim. Arkadina'ya ise başta oldukça gıcık kaptım. Kendi bildiğini yapan ve okuyan baskın bir karakter vibe'ını verdi. Kendine güvenmesi ve daima mükemmele oynaması bir seviyeye kadar güzel gelirken o seviyeden sonrasında da kendi egosunun esiri haline düşmüş gibiydi. Onun da arka planda bir şeylerin bunalımında olduğu hissedilmekteydi. Son olarak 40-46.
Martı
1.yarı
kitapla ilgili dikkatimi en çok çeken şey sıkışmışlık içerisinde olmasıydı. Herkesin kendince sorunları ve bunalımları vardı. Bu açıdan asıl sinirlendiğim nokta hiç kimsenin birbiriyle gerçekten iletişim kurmaya çalışmaması, çözmeye de çalışmaması. bana ciddi bir iletişimsizlik söz konusu olduğunu düşündürdü. Kitabın en başındaki Medvedenko ve Maşa'nın konuşmasından örnek verecek olursam: Medvedenko geçimden, yaşam şartlarından, daha çok maddiyat ağırlıklı şeylerden bahsediyorken Maşa ise "hayatımın yasını tutuyorum, mutsuzum" diyor. Aslında iki taraf da haklı ama iki taraf da bambaşka tellerden çalıyordu. Ayrıca konuşmak için konuşan, konuşmalarda sadece kendi kısmını bekleyen kişiler gibi geldiler. Yüzeysel karakterlere sahipmişler duygusunu hissettim.
Treplev karakterini başta sevmiş gibiydim fakat ilerledikçe düşünce olarak uyuşmadığım bir karakter olduğuna karar verdim gibi. Başta eski olanı bırakıp yeniye yönelmesini oldukça atılgan ve cesur bir hareket olarak görürken son kısımlarda (Nina'yla Martı konuşmasında) bunu aslında kendisini, annesine ispat etme -sevgi- için bir araç gibi kullandığını düşünmeye başladım. Kendi çıkarları için yapıyor gibi bir his baskın hale geldi. Bu noktada onun samimi olup olmadığına karar veremedim. Arkadina'ya ise başta oldukça gıcık kaptım. Kendi bildiğini yapan ve okuyan baskın bir karakter vibe'ını verdi. Kendine güvenmesi ve daima mükemmele oynaması bir seviyeye kadar güzel gelirken o seviyeden sonrasında da kendi egosunun esiri haline düşmüş gibiydi. Onun da arka planda bir şeylerin bunalımında olduğu hissedilmekteydi. Son olarak 40-46.