“En büyük korkunuzun başınıza gelmesinden daha özgürleştirici bir şey yok.”
-O’Brien
“…O’Brien’ın dost mu, yoksa düşman mı olduğu önemli değildi. Konuşulabilecek biriydi O’Brien. İnsan sevilmekten çok anlaşılmayı istiyordu belki de…”
O’Brien …Alıntı
Sakin, sohbet edercesine, "Nerede olduğunu biliyormusun, Winston?" diye sordu.
"Bilmiyorum. Tahmin edebiliyorum. Sevgi Bakanlığı'nda.
"Ne kadardır burada olduğunu biliyor musun?"
"Bilmiyorum. Günler, haftalar, aylardır... Sanırsam
aylardır."
"Peki, insanları neden buraya getiriyoruz sence?"
"İtiraf ettirmek için.'
"Hayır, onun için değil. Başka?"
"Cezalandırmak için."
Sayfa 273
Gerçek güç, uğruna gece gündüz savaşmamız gereken güç, nesnelere değil, insanlara hükmeden güçtür.”
Bir an durdu, bir kez daha parlak bir öğrenciye soru soran bir öğretmen havasına büründü:
“İnsan insana nasıl hükmeder, Winston?”
Winston, biraz düşünüp, “Acı çektirerek,” dedi.
“Tamam işte. Acı çektirerek. Boyun eğmek yetmez. Acı çekmiyorsa, kendi iradesine değil de senin iradene boyun eğdiğinden nasıl emin olacaksın? Hükmetmek, acı çektirmekle ve aşağılamakla olur. Hükmetmek, insanların zihinlerini darmadağın etmek, sonra da dilediğin gibi yeniden biçimlendirerek bir araya getirmekle olur. Nasıl bir dünya yaratmakta olduğumuzu anlamaya başladın mı şimdi? Eski reformcuların hayalini kurduğu o enayi, zevk düşkünü ütopyaların tam tersi bir dünya. Korku, ihanet ve azap dolu bir dünya; ezmenin ve ezilmenin dünyası, kendini yetkinleştirdikçe daha az acımasız olacak yerde daha da acımasız olan bir dünya.
Bizim dünyamızda ilerleme, daha fazla acıya doğru bir ilerleme olacak. Eski uygarlıklar ya sevgi ya da adalet üstüne kurulduklarını öne sürüyorlardı. Bizim uygarlığımız ise nefret üstüne kurulu. Bizim dünyamızda korku, öfke, zafer ve kendini aşağılamadan başka bir duyguya yer yok. Başka ne varsa hepsini yok edeceğiz, hepsini. Devrim öncesinden bu yana süregelmiş düşünce alışkanlıklarını daha şimdiden kırıyoruz. Çocuk ile ana baba, insan ile insan, kadın ile erkek arasındaki bağları kopardık. Artık hiç kimse karısına, çocuğuna ya da arkadaşına güvenmeyi göze alamaz. İleride kimsenin karısı ve arkadaşı olmayacak. Çocuklar, tıpkı tavuğun altından alınan yumurtalar gibi, doğar doğmaz annelerinden alınacaklar. Cinsellik içgüdüsü yok edilecek. Dölleme, tayın vesikasının yenilenmesi gibi, her yıl yinelenen bir formalite olacak. Orgazmı ortadan kaldıracağız. Nörologlarımız şu
“Ama maddeye nasıl hükmedebilirsiniz ki?” diye haykırdı. “İklime ya da yerçekimi yasasına bile hükmedemiyorsunuz. Hastalığa, acıya, ölüme de…”
O’Brien, Winston’ı eliyle susturdu. “Biz maddeye hükmediyoruz, çünkü zihne hükmediyoruz. Gerçeklik kafanın içindedir. Yavaş yavaş öğreneceksin, Winston.”
Yeats, “Acının fazlası insanın kalbini taşlaştırır,” demiş. Ben her zaman Emily Bronte elli yaşına kadar yaşasa nasıl kitaplar yazardı, merak etmişimdir. Hayatı acı doluydu -Charlotte’unki de. Emily Uğultulu Tepeler’i yazdığında otuz yaşındaydı. Bence onu tüketen acısı sonunda yeteneğini öldürdü.
-Edna O’Brien
