Eserde Arapların işgali anlatılıyor. Din adı altında yapılan zulümler, yoksulların elinden her şeyinin alınması, kadınların cansız bir eşya gibi görülmesi, küçük kız çocuklarına yapılan işkenceler sahneye taşınıyor. Zerdüşt inancının hakim olduğu bir coğrafya arap istilasına maaruz kalıyor. Yeni sahipler ülkenin zenginliklerin yağmalayıp halkını da din değişmek zorunda bırakıyorlar.
Cefer Cabbarlı eserde dokuzuncu yüzyılı anlatsa da, kaleme aldığı zamanlar da yine ülke esaret altında. Belki buna da bir gönderme olabilir. Ki zaten eser yazarın hapishaneden çıkışından sonra yazılmış.
Kitaptaki şiirsel hava hemen fark ediyor ve akıp gidiyor yazılar.
Dikkatimi çeken bir şey daha vardı. Elhanın savunduğu fikirler özellikle sonlara doğru iyice ideolojik hal almaya başladı. Bir nevi sağ sol çatışması gibi. Yanlış anlamış da olabilirim
İlahi aşkın, dervişliğin ve bitmek bilmeyen bir arayışın samimi, duru ve derinden sarsan o eşsiz yolculuğu. İskender Pala, Yunus Emre’nin hırkasına bürünüp nefesiyle bugünün insanına öyle bir gönül kapısı aralıyor ki, sayfalar bittiğinde bile içinizdeki o yangın sönmüyor.
Reklam
Kitabi ikinci kez okudun fakat ilk defa okuyormusum gibi hissederek heyecanla elimden bırakmadan gözümü kırpmadan okudum. Iskender Pala ile ilk tanıştığım kitaptı bu yeri bende ayrıdır. Bir kez daha okumak istedim iyiki okumuşum. Yunus Emre nin hayatını anlatıyor kitapta Yumus Emre nin ağzından. Yaşadıklarını okurken zorlukları, ayrılığı,hüznü hissederek okuyorsunuz. Dili gayet anlaşılır ve akıcı bir kitap. Biraz tasavvuf seviyorsanız sizi mutlu edecektir. Iskender Pala nin bu kitabını okuduktan sonra neredeyse tüm romanlarını aldim birer birer. Diğer kitaplarına nazaran bu daha anlaşılabilir ve sade bir dili var. Yazarın kendisi edebiyat alanından olunca bazı kelimeleri anlayamayabiliyorsunuz ama bu kitap öyle bir kitap değil. Okuyun. Seveceksiniz
Büyük bir hayal kırıklığı oldu. Ne Yunusu okuduğumu hissettim ne de tasavvufi bir iklimi. Yunus Emre'yi dizisinden izlemek çok daha verimli ve faydalı olacaktır.
Romanı okurken yalnızca Yunus Emre’nin hayatına değil, aynı dönemde yaşamış birçok önemli ismin birbirleriyle olan bağlarına ve aynı manevi iklim içinde nasıl yetiştiklerine tanıklık ediliyor. Bu yönüyle eser, bir hayat hikayesinden öte, adeta bir “erenler tarihi” hissi uyandırıyor. Yunus Emre’nin hayatının hem çok insani hem de insanüstü taraflarını birlikte görmek, onun şiirlerini ve sözlerini daha anlamlı hale getiriyor. Yaşadıklarını, arayışını, dönüşümünü ve olgunlaşmasını öğrendikçe, söylediklerinin yalnızca söz değil, yaşanmışlığın içinden süzülmüş bir hakikat arayışı olduğu daha iyi anlaşılıyor. Bu da okuyucuda, Yunus Emre’ye ve o dönemin düşünce dünyasına karşı yeni bir merak ve öğrenme isteği uyandırıyor. Bazı hayatlar, söyledikleri sözlerin anlamını yüzyıllar sonrasına taşıyacak kadar derin izler bırakıyorken o sözleri gerçekten anlayabilmek için, o hayatın nasıl yaşandığını da bilmek anlam katıyor.
İskender Pala
İskender PalaMimi Si Çakula1000Kitap
"Ləpirçi: Mən yeməli deyiləm" əsəri Rövşən Abdullaoğlunun qələmindən oxuduğum ilk kitab oldu. Kitabın ideya mərkəzində dayanan "insan olmaq nədir?" sualı, əslində bioloji bir varlıqdan mənəvi bir şəxsiyyətə keçid prosesinin nə dərəcədə sancılı olduğunu göstərir. Müəllif bizə xatırladır ki, insanı heyvandan fərqləndirən əsas amil sadəcə dik gəzməsi və ya mürəkkəb alətlər düzəltməsi deyil, onun öz instinktləri üzərində hakimiyyət qura bilmək qabiliyyətidir. Bir aslan ac qaldıqda ovuna qarşı amansız olması onun təbiətinin gərəyidir və burada heç bir "qəddarlıq" axtarmaq olmaz, çünki o, sadəcə sağ qalmaq instinkti ilə hərəkət edir. Aslanın heyrətamiz bir mizanı var. O, yalnız doyacaq qədər ovlayır, qarnı toxdursa, yanından keçən ceyrana belə toxunmur. Heyvanlar aləmində qətl ehtiyacla məhdudlaşır, lakin insan şüuru bu nöqtədə ən böyük sınağı ilə üzləşir. İnsan acgözlük edir, ehtiyacından qat-qat artığını mənimsəyir, yığır və talayır. Heyvanlar qarınlarını doydurduğu halda, insan gözünü doydura bilmir. Şüur sayəsində seçim etmək iqtidarında olan insan, ya öz içindəki yırtıcını cilovlayıb aliliyə yüksələ bilər, ya da zəkasını bu doyumsuz acgözlüyün və qəddarlığın xidmətinə verib təbiətdəki ən təhlükəli varlığa çevrilə bilər.
Təbiətdə ən ağıllı varlıq olmağımız bizə hər şeyi etmək haqqı verirmi? Rövşən Abdullaoğlu bu sualla bizim "antroposentrik", yəni insan mərkəzli təkəbbürümüzü darmadağın edir. Biz zəkamızı çox vaxt hökmranlıq vasitəsi kimi istifadə edirik, halbuki şüurun əsl məqsədi məsuliyyət daşımaqdır. Ən güclü olmaq hər şeyi məhv etmək icazəsi vermir, əksinə, zəif olanı qorumaq öhdəliyini verir. Əgər bir insan öz şüurunu sadəcə digərlərini istismar etmək və ya təbiəti talamaq üçün istifadə edirsə, o, əslində heyvandan daha aşağı bir pilləyə enmiş olur. Çünki heyvanın
Reklam
Reklam