Sonra Ne mi oldu; Gülüp geçmeyi öğrendim.
Kötü sözelere, kıskanç bakışlara, samimiyetsiz yüzlere
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Bazen,
göğsümün tam ortasında görünmeyen bir kafes taşıdığımı düşünüyorum;
demirden yapılmış değil,
başlayıp da yarım bıraktığım cümlelerden,
cesaret edemediğim adımlardan,
her gece zihnimin içinde birbirine dolanan ihtimallerden örülmüş bir kafes.
İçindeyim.
Anahtarını da
kilidini de
ellerimde tuttuğumu biliyorum.
Ama hangisinin hangisi olduğunu
bir türlü seçemiyorum.
Yürümek istiyorum.
Öyle herkesin alkışlayacağı yolları değil;
yalnızca ardıma dönüp baktığımda
"işte buradan ben geçtim" diyebileceğim bir iz bırakmak istiyorum.
Fakat her başlangıcın eşiğinde
içimde benden daha yorgun biri beliriyor.
Kolumdan tutuyor.
Henüz düşmemişken
yenilmişim gibi omzuma dokunuyor.
"Çok şey öğrendim geçen üç yıl boyunca.
Alt katında uyumayı bir ranzanın
Üst katında çocukluğum..
Kâğıttan gemiler yaptım kalbimden
Ki hiçbiri karşıya ulaşmazdı.
Aşk diyorsunuz,
limanı olanın aşkı olmaz ki bayım!"
Didem Madak
Bazı haberler insanın hayatını ikiye ayırıyor; öncesi ve sonrası…
Bugün aldığım haberle sanki zaman durdu. İçimde tarif edemediğim bir şaşkınlık, boğazımda düğümlenen kelimeler ve dinmeyen bir hüzün var.
Canımdan bir parça olan ablamın kanser olduğunu öğrendim. Böyle bir gerçekle yüzleşmek çok ağırmış. Keşke onun acısını alabilsem, keşke hastalığı ben yaşayabilsem de o bir kez daha gönül rahatlığıyla gülebilse…
Şimdi tek dileğim, Allah’ın ona sağlık, güç ve şifa vermesi. Dualarınızı eksik etmeyin. Çünkü bazen insanı ayakta tutan en büyük şey umut ve duadır…