Oğuz Demir
@ogzdmr03
Şu anda okuduğu kitap
Bur sıralarda Rusya’da savaş vardı ve Ruslar Hıristiyanlık aşkı adına kardeşlerini öldürüyorlardı. Bu düşünceden kurtulmak imkansızdı. Öldürmenin inancın bütün ilkelerine ters düşen kötü bir şey olduğunu görmemek mümkün değildi. Ve her şeye rağmen kiliselerde, silahlarımızın başarısı için dualar ediliyordu.
“Tesadüf seni önüme çıkarmasaydı, gene aynı şekilde, fakat her şeyden habersiz, yaşayıp gidecektim. Sen bana, dünyada başka türlü bir hayatın da mevcut olduğunu, benim bir de ruhum bulunduğunu öğrettin.
Kader kimseye ayrıcalık etmiyor, hakpereste neyse, tanrısıza da öyle; iyiye temize neyse, kötüye de öyle; kurban kesene neyse, kesmeyene de öyle. İyinin keyfi neyse, günahkârın da öyle. Yeminini bozanla yeminden korkan bir. Yeryüzündeki bu hal, kötü bir şeydir. Bu yüzden de insanların kalbi kötülük dolu, yaşadıkları sürece kalplerinde çılgınlık var, sonra da ölüm geliyor. Çünkü, bütün canlılarda beklemek, ümit etmek diye bir şey var. Zira, canlı bir köpek ölü bir aslandan iyidir. Çünkü, canlılar öleceklerini bilirler, oysa ölüler hiçbir şey bilmez, hiçbir şey de kazanmazlar. Çünkü, hafızaları unutulmuştur. Öyle ki, artık ne sevilir ne nefret edilir, ne de kıskanılırlar. Ve yeryüzünde olup bitende payları yoktur.
Kalbim çok şey öğrendi ve yaşadı. Ve bu sayede bilgeliği, deliliği, akıllılığı öğrendim. Ama anladım ki, bu da zahmetli bir iş. Çünkü, bilgeliğin olduğu yerde çok da üzüntü var. Çok öğrenmek isteyen kişinin çok acı çekmesi gerek.
Sokrates, kendini ölüme hazırlarken “Hayattan uzaklaştığımız ölçüde hakikate ulaşırız” der. —“Biz, hakikati sevenler hayatta neye koşarız? Bizler kendimizi vücuttan ve vücudun hayatından kaynaklanan her türlü beladan kurtarmaya uğraşırız. Ama durum buysa, ölüm bize gelirken nasıl sevinmeyelim?”