Her zaman öyle olmaz mı? Kendini kaptırır insan. Yol kenarına dizilip alkış tutanlar için koştuğunu anlamaz ve artık hedefe varmaktan çok yolda olmayı sever. Öte yandan hayat insan için mücadelelerden ibaret. Bunu sever, bunu ister insan. Aslında her şey biraz da böyle berbat olur.
... ve son nefesime kadar bin yıllık toplulukların, en eski insan uygarlıklarının bekçilerinin pılı pırtıyı toplayıp ve atalardan kalma toprakları bırakıp uzak bir ülkenin çatısı altına sığınmasını olağan karşılamayı reddedeceğim
söz konusu olan uygarlığımızın varoluş nedeni ve erekliliğidir; uygarlığımız maddi manevi uzun bir evrim sürecinin sonunda, böylesi etnik ve dinsel bir "temizliğe" ulaştıysa, açıkça yolunu şaşırmış demektir.
İnsanoğlu sadece değiştirip başkalaştırmaya değil, ulvîleştirmeye de muktedir olduğu bir dünyada yaşamaktadır. Ne zaman ki bir toplum bu ulvîleşme/yüceleşme ihtiyacını artık hissetmez olur, işte o zaman çözülüp dağılır.