Özlem
@okuyucu_
*Her yalnızlık biraz ihtilal!
“Eğer gün ışığının ve sıcaklığın varlığını kabul ediyorsam, şimşek ve gökgürültüsünü de kabul etmeliyim.” H. Cibran
“Yaz geçer iyi gelir sözcükler” M.Mungan
Çocuklara dair altı harfli bir başlık: Tu kaka!Edebiyat & Roman
Eserin dili sıcak, samimi, cana yakın ve oldukça akıcı. Mizah öğesini de güzel ele almış Yaşar. Ammavelakinnnn!
İşlenilen temalar acaba gerçekten karakterlerin yaşamlarıyla uyumlu mu? Büyüklere saygı, yalnızlık, yabancılaşma, vefa, aile…
Ana karakterlerden Selime teyze ile başlayalım. Yaşlanıp çocukları tarafından unutulmuş, kendi halinde, kocası Mustafa’nın ölümü ile yalnız kalmış, tatlı bir nine. Mi acaba? Beni bu kadar rahatsız eden kahramanın göklere çıkarılması çok ilginç geldi. Selime teyze, çocuklarının onu yalnız bırakmasından dert yanıyor ama kendisi çocuklarının ne kadar yanında olmayı seçiyor? İstediği şey çocuklarının onu yanına alması, onların hayatlarına dahil olmak, sosyalleşmek… Peki çocukların hayatları güllük gülistanlık mı? Kesinlikle hayır!
Oğullarından Erkan , zengin ve kültürlü bir ailenin kızı ile evlenip sosyokültürel açıdan uçuruma düşmüş bir evlat. Annesini özlediğini söylese de hep ailesine yetmek için çok çalışmak zorunda. Karısı tatillerde Bülent ile baş başa tatile gitmek istiyor. Selime teyze ise niye onu da götürmüyorlar ya da neden onda kalmıyorlar diye dert yanıyor. Hatta karısını boşayıp yanına gelmesini diliyor ki torunlarına kendi baksın. Bu mudur olması gereken annelik? Nerde çocuğuna destek, nerde çocuğunun mutluluğuyla mutlu olma?
Kızlarından Meral’e ne demeli? Bipolar bozukluk gibi çok ciddi bir hastalığı olan bir kadın. İyi ve kötü anları zirvede yaşıyor. Annesi kötü anına denk gelince bir daha aramıyor sormuyor uzun süre. Neden? Çünkü çocuklar annelerini arayıp sormalı. Meral tü ka ka! Ne faydası var ki onun? En üzüldüğüm karakter Meral sanırım. Çaresiz…
Tekne kazıntısı olarak doğmuş doktor Yıldız var bir de. Aslında istememişler ama olmuş işte. Mustafa Bey ölünce Selime teyze kızın yüzüne bile bakmamış. Kız, hem öksüz
Aşk İklimi915.jpg)
Bir aşk romanı mı okudum yoksa psikolojik tahlil mi? Her ikisi de var bu kitapta. Philipe, Odile, Isabelle üçlemesinde yaşanan aşklar temelde karakterlerin yetiştirilme tarzları ile doğrudan bağlantılı. Hepimizin mutluluk ve aşk arayışındaki psikolojimizin etkisi gibi.
Temel kavramlar:
Takıntı, kompleks ve saplantılar, çocukluk ve hayaller, aşk, aşk türleri, aldatma, kıskançlık, güvensizlik.
Kitap, iki bölümden oluşuyor. İki bölüme konu olan ana karakter Philippe’tir ve hikâye 1900’lerin başında Fransa’da geçmektedir.
Birinci bölümü Phillipe’in yazdığı mektup i oluşturuyor. Bu bölümde Philippe tüm yaşamını ve Odile ile evliliğini bir mektup şeklinde daha sonra âşık olduğu kadın olan İsabelle’e anlatıyor. İkinci bölüm ise Phillipe’in ikinci eşi Isabelle tarafından yine mektup şeklinde anlatılıyor.
Odile’in André Maurois’nın ilk eşi Janine de Szymkiewic ile, İsabelle’in ise ikinci eşi Simone de Caillavet ile benzerliği ilgi çekicidir.
1909 yılına kadar beraber olduğu hiçbir kadına aşık olmayan André Maurois, Janine de Szymkiewic’e ilk görüşte aşık olur. Janine de Szymkiewic ile karşılaşması André Maurois üzerinde öyle büyük bir etki yaratır ki Janine’nin yanında artık mantığı ön planda tutan, duygularını her zaman kontrol edebilen adam değildir. Odile, onun yansımasıdır. Janine de Szymkiewic ile evlilik yaşantısı, André Maurois’nın anlattığı Odile ve Philippe’in evlilik yaşantısına büyük benzerlik göstermektedir. Janine de Szymkiewic’i Odile gibi çiçek düzenlemekten büyük zevk alır, yüksek bir estetik beğeniye sahiptir. Çiftin Elbeuf’ten Paris’e geldikleri zaman kaldıkları dair romandakine benzer bir şekilde Rue d’Ampére’dedir. Janine de Szymkiewic ve André Maurois, evliliklerinin ilk aylarında mutludurlar ancak aralarında kültür farkı, özellikle entelektüel
Kitap zamanı ve imkanı olan ile olmayan aileler için olmak üzere iki bölümden oluşuyor. Özel oyun zamanı ve farklı oyun zamanı olarak nitelendiriliyor. Kitabı okurken özellikle 4-10 yaş arası çocuğunuz varsa onunla yaşanabilecek örnek olaylar üzerinden güzel çıkarımlar yapılıyor ama daha küçük yaşa hitap etmiyor ne yazık ki. Özellikle konuşma becerisinin gelişmiş olması ön şartı var. Bu yüzden kitabı ileride yeniden okumak üzere notuyla kenara kaldırıyorum kendi açımdan. Genel olarak ise alanında etkileyici bir kitap denilebilir.
D-U-R
Sınır çizme
Ödüle gereken önemin verilmediği
Ebeveynlik tepkileri bölümleri dikkatle okunmalı.
O kadar da değil!
Kitap, çok övülen ve beğeni toplamış bir Amerikan bestseller’ı. Evet, kitaptaki öğretiler ve verilen mesajlar güzel. Evet, Morris hocanın öğrencisi olmayı istemeyecek birini tanımıyorum.
AMA
Kitabın satılması ve daha çpk okunması için ALS hastası Morris Bey’in hastalığı öyle bir sert biçimde ele alınmış ki hasta olmayan birini bile ağlatacak cinsten. Oysaki bu hastalıkla mücadele eden bir sürü kişi var. Onlara bu korkunç süreci bu şekilde anlatmaya çalışmak, kitabın mesajlarının önüne geçmiş durumda. Korku ile dikkat çekmek ucuz bir satış politikası. Duygular hitap etmeye çalışılmış ama korku yoluyla. Bu yüzden ALS hastaları, yakınları ya da potansiyel olarak hepimiz için rahatsız edici buldum.
Mesajlar, hepimizin gündelik hayatımızda da düşündüğümüz, kafa yorduğumuz ve birbirimizle paylaştığımız şeyler aslında. Ele alırken tatlı ve bilge bir hocadan dinlemek, aralarda hikayeler ve aforizmalarla bunu tekrar görmek güzel. Ama ötesi yok.
Ölümü kucakla!
Zıtlıkların gerilimini kabullen ve öyle yaşa!
Aile ve aile desteği en önemli zenginliktir!
İşini, eşini, düşünceni kendin seç!
Topluma asgaride uy; büyük ölçekte kendin ol!
Sev ve sevgi dağıtmakla sorumlu hisset!
Ölüm bir sondur ama ilişkiyi bitirmez!
Hayat, basit ama seni yansıtan rutinlerle güzel!
Kapitalizm, kabalığın kaynağıdır!
…
Çoğaltılabilir ama ahım şahım bir kitap mı? Hayır.
Empati her şey değildir her zaman hocam!
Kitabı büyük beklentilerle okudum son sayfasına dek. Benim son zamanlarda en büyük ihtiyacım bağırmadan (sesli veya sessiz biçimleriyle) iletişim kurmayı, sakin olmayı ve her türlü ilişkide soğukkanlılığımı korumayı öğrenmek diye düşünüyorum. Bu yüzden bu tarz bir sürü kitap okuyorum. Bu kitabı okurken de yazarın verdiği ipuçlarının doğru ama işe yaramasının karşıdaki muhatabımıza bağlı olduğunu fark ettim. Yazar, eğer söylediği yöntemleri uygularsak muhatabımızın o zamana kadar farkında olmadığı için yaptığı hatalardan döneceğini belirtiyor. Oysaki ben ve pek çok kişi bu yöntemleri uyguladığı halde karşımızdaki bizi anladığı halde değişmek istemiyor ve biz de bu değişim karşıtlığı nedeniyle yine bağırıyoruz. Bence kitabın en büyük eksiği, bu değişime kapalılık sonrasında ne yapmamız gerektiğinin belirtmeksizin sorunun çözüleceğine inanması.
Mesela ev işlerine dahil olmayan, oyun oynamayı ve kendine zaman ayırmayı seven bir eşin evi daha çok sahiplenirse ve biz de buna izin verirsek zaten işleri paylaşacağını belirtiyor. Ahahahahah! Öyle değil hocam bu işler. Evin tapusunu da üstüne yapsak, her yerine imzasını da attırsak o işler bizim üzerimizde kalıyor. Arada bir yardım edince de minnet edip el pençe divan olup teşekkürler etmemiz bekleniyor. Evlenmeden önce anne baba evinde suyunu bile nerdeyse ağzına veren bir aileden gelen kişi değişir mi sandın hocam? Bunlar bizim kültürün kalıp yargıları ve değişmesi o kadar zor ki.
Velhasılı kelam kitap birbiriyle empati eksikliği olduğu için sorun yaşayanlar için ideal. Ama empati kursa da değişime kapalılar için maalesef.