Çok hoşuma gitmedi yine de okudum. Mantık hataları vardı. Kendimi sürekli sorgularken buldum.
Bir diğer dikkat çekici çelişki dil ve kültürle ilgili. Kelimelerde tutarsızlıklar vardı.
Mükemmel olmak zorunda değilsin sadece gerçek ol.
"inanma istersen yıldızların yandığına,
güneşin döndüğüne inanma,
doğrunun ta kendisini yalan bil,
ama seni sevdiğime inan ophelia.
canım ophelia, beceriksizim şiir yazmakta,
içimdekini kalıba dökme sanatım yok, 
ama çok, her şeyden çok seviyorum seni, 
inan bana ve tanrıya emanet ol.
canı elinde kaldıkça sevginle yaşayacak: 
hamlet."
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Karanlık ile Aydınlık Arasındaki O İnce Çizgi: Distimi
Ölmek İstiyorum Ama Tteokbokki de Yemek İstiyorum", ağır bir depresyondan ziyade, hayatın içinde kronikleşmiş bir mutsuzluk ve kaygı durumu olan "distimi" üzerine muazzam bir içgörü sunuyor. Yazarın kendi seans kayıtlarından oluşan bu eser, klişe kişisel gelişim kitaplarının "pozitif ol" baskısından çok uzak. Tam aksine, kusurlarımızla ve karanlık yanlarımızla barışmanın kapısını aralıyor. 
Baek Se-hee
Kitap boyunca yazarın kendisiyle çelişmesini, hem her şeyden vazgeçmek isteyip hem de en ufak bir zevke (tteokbokki) tutunma çabasını izliyoruz. Bu çelişki aslında modern insanın ta kendisi. Akıcı, düşündürücü ve her şeyden önemlisi "yalnız değilmişim" hissi veren, psikolojik derinliği olan bir günlük niteliğinde.
Baek Se-hee
Kitap boyunca yazarın kendisiyle çelişmesini, hem her şeyden vazgeçmek isteyip hem de en ufak bir zevke (tteokbokki) tutunma çabasını izliyoruz. Bu çelişki aslında modern insanın ta kendisi. Akıcı, düşündürücü ve her şeyden önemlisi "yalnız değilmişim" hissi veren, psikolojik derinliği olan bir günlük niteliğinde.
Kitabın son 10 sayfasını okuyana kadar çokta mesaj vermeyen basit bir kitap olarak görmüştüm. Ama sonunda aslında insanın gerçekte ne istediğine, nerede mutlu olduğuna, neler düşündüğüne karar vermesi gerekiyor önce. Yanıbaşımızda duran güzellikleri bazen farketmemiz için iyi yada kötü bir şeyler yaşamamız gerekiyor. Mutlu ol Sallie :)
Puan vermedi·80 syf.·
2026 4. kitabı
Ezel’de görüp okuma listeme eklediğim ve unuttuğum eserlerden biriydi. Birhan Keskin’i “Kim Bağışlayacak Beni” ile tanıdım sonra “Yol”u okurken hatırladım aslında yıllar önce tanışmamız gerekiyordu. Bu yılı beklemiş bu şair hayatıma girmek için her eserin zamanı var dedikleri de doğruymuş.
“Dünya ne ki sevgilim,
benim sana yaptığım kubbe yanında?
Düşsün, olsun, bırak,
içinde yıldızlar patlıyor.
Kolaydır inanmak kadar inanmamak da.
İster sal kendini dünyaya, ister kal yanımda.
Her şeyden öte öyle sevdim ki ben seni
Yoluna baş koymak diyoruz
Biz barbarlar buna.” s.19
Şairim imge dünyası, metaforları sade dili okurken yormuyor lakin hayal dünyanıza derin çipalar atıyor.
“İçimdeki çilekeş Fuji'yi tırmanıyor sana
Eski bir mektuptan gözlerime yağma
Dünyanın bütün neonları yanıyor sönüyor” s.41
Bir süre beklemek zorunda kalıyorsunuz. Size bir deniz feneri ışığı gelene kadar ya da Çolpan’ı görene kadar. Unutmadan şair dilsel sapmalar da yapıyor. Kelimeleri eğip büküyor harflerle dans ediyor.
“Dünya yuvarlakmış!. O dönüyor! durdur.
Dönenlere bir şeyim yok diyeceğim; dur.
Ben de döndüm zamanında ... Döndüm, Durdum . .
Şimdi dönmeye mecalim yok. Dur.
DUR UP DUR AY IM
BEN AR TIK! DUR AN OL AY lM
DUR ET MİŞ LER BEN i iÇ TEN iç TEN DUR ET MTŞ LER.” s.62
Beğenildi tavsiye edilir.
Puan vermedi
#alıntı
“Ormandaki dallar öyle yoğun ki yağmuru hissedemiyorsun.”
Herkese merhaba,
Aslında uzun zaman önce okudum #hamnet i ancak demlenmesi için biraz bekledim. Kafamın içerisinde Agnes ile uyuyup uyandım. Kadınlığın, anneliğin başka bir evin düzenine ayak uydurmaya çalışırken hangi ülke de olursan ol hangi dili konulursan konuş ortak dert aynı. KADIN OLMAK.
Agnes evladı amansız hastalığa yakalanmışken eşi ise ailesinden kilometrelerce uzakta kendisine ayrı bir düzen kurmuş ilk ayrılıklarından bu yana yazdığı mektupta bile kendini ele veren bir yabancılaşma ile mücadele etmektedir.
Büyük evladını hastalıktan korumuş ancak ikizlerden diğeri yakalanmıştır. Karanlık ormanın şifacı otları da yaraya merhem değildir.
Bas bas bağıran bir isyan yok. Satır aralarında bir annenin sessiz çığlığı, yalnızlığı, tek başına bırakılmışlığı var.
Bazı sahneler o kadar tanıdık geldi ki okumaya ara vermek en güzeliydi. Kaldığım yerden devam ettiğimde ise insanları affetmek bir sonraki haksızlığa davet etmekti. Anladım.
Yazar #hamnet i yazarken tarihi olaylardan esinlenerek çıkış noktasını da kaleme almış. Buna rağmen kurgu bir eser olduğunu biliyoruz. Takılı kaldığı bir nokta ise 1500’lü yıllarda geçtiğini vurgulayıp İstanbul’a Konstantinopolis dersen mantık hatası olur. İstanbul 1453’te fethedildi. Halen hazmedilemiyor…
Bu konu kırmızı çizgimiz.
Esere yeniden dönecek olursak eski bir hikâyeyi günümüze taşıyarak yorumlamak okuyucuya modern bir klasik hediye ediyor.
İçimize işleyen satırlar dilimize #kıvançgüney tarafından çevrilmiştir. 
Hamnet
Hamnet