Çavdar Tarlasında Çocuklar hakkında düşüncelerimEdebiyat-Jerome_David_Salinger608.jpg)
Kitapta en etkilendiğim yer, Holden Caulfield (kitaptaki baş karakter) ve kız kardeşi Phoebe arasında geçen bir konuşmada, kız kardeşinin ”ne yapmak istiyorsun” sorusuydu. Holden’in ise bu soruya yüzlerce çocuğun bulunduğu bir çavdar tarlasında öylece durmayı ve ne zamanki birisi uçurumun kenarına yaklaşırsa onu tutup çekmeyi istediğini söylemesiydi. Kitaptan alıntı yapmadım ama tam olarak buna benze bir şey söylüyordu. Açıkçası bu kitabı tıpkı Holden olabildiğim yaşlarda okumayı çok isterdim. İsterdim çünkü, belki de olaylara daha farklı yaklaşmış olacak ve şimdiye kadar yapmış olduğum salaklıkları daha az yapmış olacaktım. Bunu söylediğim için kitabı çocuğunuza ya da küçük kardeşinize okuması için önerir misiniz, sorusuna da evet diyebileceğimi anlamışsınızdır sanırım.
Bir de ölen kardeşine duymuş olduğu sevgiyi dile getirdiği bir bölümde tam olarak şöyle diyordu: “Bir insan öldü diye onu sevmekten vazgeçmek zorunda mısın,Tanrı aşkına; özellikle de hayatta olanlardan bin kez daha iyi kalpli insansa?” Görünen o ki, Holden küçük yaşına rağmen aslında insanlığa bir ders verecek söz etmiş diyorsunuz.
Yoksa Tüm Bunlar Salinger’in kendi Anıları mı?
Kitabı okurken sanki bir çok şey, Salinger’in kendi anılarıymış gibi hissettim. Anıdan ziyade Salinger’in ergenlik döneminde tutmuş olduğu ajandalardan ortaya çıkmış bir eser gibi geldi. Tabi bazı olaylar ve mekanlar değiştirilmiş olabilir. Bunu da sadece yazarın kendisi Salinger biliyordur kim bilir… Çünkü ciddi anlamda yetişkin birinin bu kadar çocuk ruhlu yazmış olması bende gerçekten hayranlık uyandırdı. Yani tüm o satırları okurken, bir çocuğun ağzından, onun gözünden ve olaylara bakış açısından dünyayı görmenin ne kadar zor olabileceğini daha iyi anladım.
Holden’in Kişiliği
Ama Holden’i çok sevdim. Kabul
Kitap kesinlikle bir insanın ayrılık sonrası yaşadığı sancıyı etkileyici bir şekilde anlatıyor.
Bitirdikten sonra insan kendinden izler bulabiliyor ve en önemlisi kendi başına geldiğinde artık deneyimli olabilir.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Şu zamana kadar okuduğum en iyi fantastik kitaplardan birisi! Bir insan bunu böyle düşünerek nasıl yazmış olabilir, gözünüzü seveyim anlayan birisi bana açıklasın Yani karakter gelişimi o kadar iyi ki, hangi karakterin daha üstün bastığını bile anlayamıyorum çünkü herkesin dönüşümü farklı ve çarpıcı bir şekilde anlatılıyor. Yani bu kitap serisi beni büyütecekmiş gibi hissediyorum, tıpkı Rand’in büyüdüğü gibi. Ben bu arada daha kitaptaki şok edici kurgudan bahsetmiyorum bile… Hiçbir karakter küçük değil ve hiçbir olay büyük değil. Çarkın gözü önünde herkesin bir görevi var ve bunları okumakta bize düşüyor…
Pes Etmeyen Yaşlı Adam Ve Deniz
Yaşlı Adam ve Deniz, Ernest Hemingway'in en iyi kitabı olabilir. Yaşlı bir adamın hiç balık tutamamasına rağmen hep balık yakalamaya devam etmesi, takdire şayan. Maalesef kitabın başları sıkıcı ama ortalarda ve sonlarda bu sıkıcılık kırılıyor. Bir diğer eleştirim kitabın kısa olması. Evet, gereksiz uzun olmasından iyidir ancak biraz daha uzun olsa olurmuş. Ama yine de konunun işleyişi ve sonu çok iyi bence. Yapılan benzetmeler ise İnce Memed gibi olmuş. Eğer denizleri seviyorsanız Yaşlı Adam ve Deniz okunmak için sizi bekliyor.
Şah Mat Ya Da Sultan Mat
Şah ve Sultan, belki İskender Pala'nın en iyi kitaplarından biri olabilir. Özellikle Yavuz Sultan Selim ve Şah İsmail dönemini çok iyi yansıtmış. Hikaye ise çok iyi, ben çok beğendim. Ancak başları çok sıkıcıydı ancak ortalara ve Çaldıran Savaşı'na doğru akıcılaşmaya başladı. Sonu ise tahmin edilemezdi. Ben tarihi çok sevdiğimden kitaba çok çabuk uyum sağladım ama başları çok kötüydü. Bayıyor resmen. Ama Şah ve Sultan, tarihi olayları hikayeyle birleştiren bir kitap. Tarih severlere tavsiyemdir. Alın okuyun.
Son Nefes Havaya Karışmadan #okudumbitti
Paul Kalanithi’den okuduğum ilk kitaptı ve açıkçası kalemini bu kadar seveceğimi tahmin etmiyordum. Hem bir doktorun zihninden hem de bir hastanın kalbinden yazılmış gibi duran çok özel bir metin bu. Bir yanda yıllarını tıbba, beyin cerrahisine, insan hayatına adamış başarılı bir hekim; diğer yanda tam hayatının meyvelerini toplayacakken dördüncü evre akciğer kanseriyle yüzleşen genç bir insan…
Paul’ün ölümü yalnızca korkutucu bir son gibi değil, hayatın anlamını daha derinden sorgulatan bir eşik gibi anlatması beni çok etkiledi. Dün hastalarının yaşamla ölüm arasındaki çizgisinde duran bir doktor iken, bugün aynı çizginin öteki tarafında kendi nefesini, kendi zamanını, kendi geleceğini düşünmek zorunda kalıyor. Bu geçişi okurken insan ister istemez kendi hayatına da dönüp bakıyor: Neyi erteliyoruz, neye fazla üzülüyoruz, gerçekten ne için yaşıyoruz?
Anlatımı öyle sade ama öyle derin ki bazı cümleler sessizce gelip insanın içine oturuyor. Tıbbi tarafı var, felsefi tarafı var, ama en çok da çok insani bir yanı var. Eşiyle kurduğu hayat, yarım kalan hayalleri, baba olma arzusu, doktor kimliğiyle hasta kimliği arasında sıkışması… Hepsi çok gerçek, çok kırılgan ve çok dokunaklıydı.
Bu kitap bana ölümden çok yaşamı düşündürdü aslında. Bir nefesin, bir günün, sevdiğimiz insanların, kurduğumuz hayallerin ne kadar kıymetli olduğunu yeniden hatırlattı. Bitirdiğimde içimde hem hüzün hem de garip bir minnet duygusu kaldı. Paul Kalanithi kendi hikâyesini tamamlayamadan gitmiş olabilir ama kelimeleriyle geride çok güçlü bir iz bırakmış.
Sarsıcı, düşündürücü, kalbe dokunan ve uzun süre unutulmayacak bir kitap. Hayatın anlamı üzerine durup düşünmek isteyen herkese gönülden tavsiye
