Kitapta ne bir derinlik buldum ne de sürükleyici bir kurgu. Bomboş geçti diyebilirim. Bunun adı çağdaşlık olamaz. Her konuştuğunla evlenip çocuk doğurmak sonra da onları salıvermek . Gidip yenileri ile evlenmek. Onlardan da çocuk sahibi olmak. Tekrar ayrılmak . Bu ne savurganlık! Bu nasıl sorumsuzluk! Hele küçücük kızın sürekli büyük adamlardan hoslanmasi vs vs vs.
Anne babası ayrılmış çocuğun üzerinde durulmuş ama çok farklı yerlere gitti konular.
Hiç böyle hayal etmemiştim.
Biliyorsunuz ki 
Labirent: Ölüm Emri ve 
Labirent: Virüs Kodu , bayıla bayıla okuduğum iki kitaptı lakin bu kitabı üzülerek söylemeliyim ki hiç sevemedim.
Üçüncü kitaba büyük bir beklentiyle başlamış bulundum. Asıl kitaba girmenin heyecanı vardı üzerimde. Sanıyorum ki filmi böyleyse kitabı bal börek...
Sanki yazar, kendi kitabını çalmaya çalışıyormuş da çalamamış gibi bir hissiyat yarattı bende.
Öncelikle kitabın sıkıntılarını tane tane ele alalım.
Yazar, bu hafıza kaybı olayını çok fena eline yüzüne bulaştırmış. ilk, iki kitabında karakterler bu kadar güzel ve derinlemesine işlenmişken; olay örgüsü, yer, mekan, zamanda cabası... hepsini sıfırlamak hangi akla mantığa sığar, işte bunu anlamıyorum.
Madem Labirent: Ölüm Emri ve Labirent: Virüs Kodu'nu yazacaktın o vakit neden bize bu üç seriyi okuttun.
Şimdi birde bu kronojik okuma karmaşaşı var ortada. Hani orada da kitabı yazılma sırasıyla okursan büsbütün kördüğüm olursun.
Bana kalırsa bir yerde tercih yapılmalıydı ve bu tercih kesinlikle ama kesinlikle bizim bildiğimiz üçlemeden ziyade sonradan yazılan "ÖLÜM EMRİ VE VİRÜS KODU'NDAN" yana olmalıydı.
Yukarıda bahsettiğim kitapları ya okumayın yada ilk üçlü ve sonrasında Newt'e ne oldu sorusunun cevabını 
Labirent: Deli Sarayı'nda alıp bu kitabı tadında bırakın.
BUNDAN SONRASI SPOİLER;
İkinci kitapta aile olan bu grubun birbirine tamemen yabancı olduğu bir kitap düşünün, Thomas'ın zekilerden aptallığa terfi ettiği bir evren.
Her şey Teresa ve Chuck'tan ibaret olan bir dünya.
Abi ben anlamıyorum. Bu karakterler senin önceliğinse sen arkaadaşların için ne diye labirente girdin? Kaç git.
Hafıza kaybından sonra da bu önceliği değişmedi ama bir aptal gibi oraya girmesi ve onlarca insanın ölmesi sonucu kalan tek karakterimiz de Thomas ve Teresa'ydı. Olan minik Chuck'a ve Alby'ye oldu.
Beyaz Leke'de de benzer bir durum söz
Labirent: Ölüm Emri ve Labirent: Virüs Kodu , bayıla bayıla okuduğum iki kitaptı lakin bu kitabı üzülerek söylemeliyim ki hiç sevemedim.
Üçüncü kitaba büyük bir beklentiyle başlamış bulundum. Asıl kitaba girmenin heyecanı vardı üzerimde. Sanıyorum ki filmi böyleyse kitabı bal börek...
Sanki yazar, kendi kitabını çalmaya çalışıyormuş da çalamamış gibi bir hissiyat yarattı bende.
Öncelikle kitabın sıkıntılarını tane tane ele alalım.
Yazar, bu hafıza kaybı olayını çok fena eline yüzüne bulaştırmış. ilk, iki kitabında karakterler bu kadar güzel ve derinlemesine işlenmişken; olay örgüsü, yer, mekan, zamanda cabası... hepsini sıfırlamak hangi akla mantığa sığar, işte bunu anlamıyorum.
Madem Labirent: Ölüm Emri ve Labirent: Virüs Kodu'nu yazacaktın o vakit neden bize bu üç seriyi okuttun.
Şimdi birde bu kronojik okuma karmaşaşı var ortada. Hani orada da kitabı yazılma sırasıyla okursan büsbütün kördüğüm olursun.
Bana kalırsa bir yerde tercih yapılmalıydı ve bu tercih kesinlikle ama kesinlikle bizim bildiğimiz üçlemeden ziyade sonradan yazılan "ÖLÜM EMRİ VE VİRÜS KODU'NDAN" yana olmalıydı.
Yukarıda bahsettiğim kitapları ya okumayın yada ilk üçlü ve sonrasında Newt'e ne oldu sorusunun cevabını Labirent: Deli Sarayı'nda alıp bu kitabı tadında bırakın.
BUNDAN SONRASI SPOİLER;
İkinci kitapta aile olan bu grubun birbirine tamemen yabancı olduğu bir kitap düşünün, Thomas'ın zekilerden aptallığa terfi ettiği bir evren.
Her şey Teresa ve Chuck'tan ibaret olan bir dünya.
Abi ben anlamıyorum. Bu karakterler senin önceliğinse sen arkaadaşların için ne diye labirente girdin? Kaç git.
Hafıza kaybından sonra da bu önceliği değişmedi ama bir aptal gibi oraya girmesi ve onlarca insanın ölmesi sonucu kalan tek karakterimiz de Thomas ve Teresa'ydı. Olan minik Chuck'a ve Alby'ye oldu.
Beyaz Leke'de de benzer bir durum söz
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Canavarımın KalbiDark romance
Herkese merhaba,
Evet serinin son kitabınıda okuduk ve bitirdik... cok büyük hayal kırıklığı bir seri oldu benim için. Aşırı merak ettiğim bir karakterdi Krill ama keşke merak etmeseydim. Nefret ettim kendisinden resmen... bence rina kent tek kişi değil, bir kaç kişi olduğunu düşünüyorum, mahlas olarak rina kent adını kullanıyorlar.. Çünkü yalanın serisi ile bunu yazan aynı ayzar olamaz...
Ne erkek karakter ne kadın karakter nede ilgi cekici olmayan bir kurgu yazmış... Hikaye bile aşırı basit ve ne amacla yazıldığı belli değil... intikam mı ? hayır? Güç hırsı mı ? hayır aşk mı?
Asla hayır.... sadece iki hasta kişilikli insanın malca hallerini okuduk... kadın karakteri okuduğum en salak kadın karakterleri arasına giriş yaptı... evet öyle başka adam fılan sapıkça fılan şeyler yoktu ama asla karakterleri yazamamış.. en çok krill’den nefret ettimde, bide yazar onu pakhan yaptı yaa inanamıyorum Adrian varken o mal krill mı yaptın gercekten...yazıklar olsun sana beee...
Bide kardeşlere olan tavrı neydı öyle acaba; kendi firavun sandığı için psilik herif onlara bile nasıl davrandı asıl senın o şekil davranılması gereken bir canavarsın... nefret = sen krill
3 kitap olmaması gereken bir seri de , smut sahneleri yazmıyorum bile atlatım... ikisinin okumak midemi bulandırdığı için hemen geçtim o sahneleri... çok bir şey yazmaya gerek yok...
Bide kitabın için gay aşkı sıkıştirmış bana daha çok geldiler valla banane onlardan yaa , illa epoze edecekler yani... yoksa olmaz
Asla asla okumayın bence... ama tabikide Rina kent okumaya devam, bir tane çürük cıktı dıye yazarımızı silecek değilim hahaha
Heyyy Edgar'ın batıl inançlı müritleri toplaşın bu kitaptaki batıl inançlardan kaçı sizde var acaba içeriği bırakıyorum:
At nalı şansı
Yerde para bulma şansı
Merdiven altından geçmeme
Tuz dökme
Kem göz
Ay ışığı etkisi
Ayna kırılması şanssızlığı
Çözülmüş ayakkabı
Girdiğin kapıdan çıkma
Kara kedi
13
İçine para koymadan cüzdan hediye edilmez
Köprüde vedalaşmak
Baykuş
Kaynayan sütün taşması
Merdivende birini geçme
Mezar üstüne basma
Mexardaki çiçekleri alma
Yılbaşında makas kullanmama
Bıçak ya da makas hediye etmemek
Avuç kaşınması
Yanan mum=kötü ruh
Yanak kızarınca biri dedikodunu yapıyor
Aniden ürperme=mezarının çiğnenmesi
Bozuk saat çalışması/köpek uluması=ölüm
Sığır kemiği yakmak=uğursuzluk
Yarasa saçına girerse=şeytani posession
Kara Kediler Kem Gözler Modası Geçmiş Batıl İnançlar KitabıChloe Rhodes · Doğan Kitap · 201540 okunma
Aşkın/Sevginin farklı pencereleri.Duygu ve Düşünce
Yazarın diğer kitaplarına istinaden (Bir Öfke Kralı kitabı gibi olamaz.) güzeldi. Karakterlerimiz kendilerine göre bir aşk yaşadı. Pes etmediler ve bir prenses bir koruma aşkına şahit olduk.
Erkek karakterimiz kendinden emin şekilde davranışı, kadın karakterimizin kendini yeni yeni bulması ve ikisinin bir olup sevgilerine sahip çıkıp, çok eski katı kuralı değiştirmeleri güzel bir detaydı.
Bu serinin her kitabını okuduğumda, " Neden bu sevgiler kitaplarda kalıyor ki? Neden bu karakterler kadın, erkek ayırmaksızın gerçek hayatta olamıyor ki" diye sormadan edemiyorum. Sonra dünyamızın gerçekleri ile yüzleşiyorum.
Deli Gömleklerinizi Kuşanın, Zamanın Dışına Çıkıyoruz1000Kitap
SPOİLER OLDUKÇA FAZLA !!!!!!
Nereden başlayacağımı pek bilmiyorum açıkçası. Bu sene kitap incelemesi yazmayacağımı söylemiştim kendime ama galiba en çok inceleme yazdığım yıllardan biri oldu. Yıldız Gezgini de hakkında birkaç şey söylemeden geçemeyeceğim kitaplardan biri.
Öncelikle kitabın diliyle başlamak istiyorum. Çünkü kitaba başlamadan önce okuduğum yorumların büyük kısmında dilinin ağır olduğu, bazı bölümlerin zor ilerlediği yazıyordu. Açıkçası ben aynı şeyi hissetmedim. Tam tersine, Jack London'ın kalemine hayran kaldım. Evet, kitap ölümden, bilinçten, geçmiş yaşamlardan ve insan ruhundan bahsediyor; yani oldukça büyük konuların peşine düşüyor. Ama bunu yaparken hiçbir zaman okuru yormuyor. Bir bölümde San Quentin'in karanlık hücresindesiniz, birkaç sayfa sonra çölün ortasında susuzluktan kırılan küçük Jesse'nin peşinden gidiyorsunuz, ardından kendinizi Kore saraylarında buluyorsunuz. Kitap sürekli yer ve zaman değiştiriyor ama buna rağmen akıcılığından hiçbir şey kaybetmiyor. Kitabımız ,Darrell Standing adında bir profesör var,onun San Quentin Hapishanesi'nde idamını beklediği günlerde başlıyor. Ama açıkçası Darrell ilk başta çok sevdiğim bir karakter olmadı. Oldukça gururlu, inatçı ve başına buyruk biri. Zaten hapishane yönetimiyle sürekli çatışmasının sebebi de biraz bu. Özellikle gardiyanlarla yaşadığı gerilim daha ilk sayfalardan hissediliyor.Sonra işler giderek sertleşiyor. Darrell'a uygulanan deli gömleği cezası kitabın yönünü tamamen değiştiriyor. Başlarda bunun sadece bir hapishane hikâyesi olacağını düşünmüştüm. Hatta Jack London'ın daha çok sistem eleştirisi yaptığı bir roman okuyacağımı sanıyordum. Sistem eleştirisi elbette var; San Quentin oldukça karanlık ve acımasız bir yer olarak çiziliyor. Deli gömleği sahneleri ise kitabın en vurucu yerlerinden