Müslümanlar tevekkülü tedbirsizlik, alçak gönüllülüğü pısırıklık, takvayı
çekingenlik-korkaklık, kanaati teşebbüssüzlük olarak algılar olmuşlardır. Cesaret, şecaat, vakar, gayret unutulmuştur. Bu durum İslâm ahlâk anlayışına aykırıdır ve değiştirilmelidir.
İnsanı 'BEN'leştiren düzen şimdi milyonlarca 'BEN'in bir araya gelerek yaptığı çağrıyı umursamadan oyununu oynuyor. Tek başına kıymeti olduğuna inandırılan 'BEN'in uyanışına gebe belki dünya. Humanism putu insanın kalbinde devrilecek.
Kalp boşluk kabul etmez derler. İşte fırsat: ancak Müslümanların samimiyeti, sadakati, fedakârlığı ölçüsünde o boşluğa başka bir put dolmayacak.
Son bir örnek olarak Mehmed Akif'in (1876-1936) yazısına bakabiliriz:
"Şunu bilmeli ki milletlerin hayatında tavakkuf yoktur. Bir millet ne kadar ileri giderse gitsin, ne kadar yükseklere çıkarsa çıksın olduğu yerde durdu mu mahvolur. Çünkü bütün insaniyet alabildiğine pek uzaklardaki bir noktaya, bir gayeye doğru koşup gidiyor. Beşeriyet coşkun bir sel gibi umman-ı terakkiye atılmak için alabil- diğine akıyor. Bu selin önüne durulamaz. İşte biz de ya boğulacağız, ya o sel ile beraber gideceğiz. Görüyorsunuz ki bütün akvam-ı insaniye ileriye gidiyor, yalnız biz duruyoruz"
Tükürün: Belki biraz duygu gelir ârımıza!
Tükürün cebhe-i lâkaydına Şark'ın, tükürün!
Kuşkulansın, görelim, gayretı halkın, tükürün!
Tükürün milletı alçakça vuran darbelere!
Tükürün onlara alkış dağıtan kahbelere!
Tükürün Ehl-i Salîb'in o hayâsız yüzüne!
Tükürün onların aslâ güvenilmez sözüne!
Medeniyyet denilen maskara mahlūku görün:
Tükürün maskeli vicdânına asrın, tükürün!
