Duvarların Arasındaİnceleme
Yeni, yepyeni ilk roman: Ferhat Özkan'dan Duvarların Arasında. Okunmalı.
* Bir başkasının başından geçmiş gibi anlatınca her şey biraz daha anlaşılır hale geliyor. Sadece bir parça daha...
* Bir gün öldü. Ardından da ben: Parça parça.
* "Kendisi öleyazan bir adam bir ölüyü diriltecek," dedim kendi kendime.
"Duvarların Arasında" romanı, sadece duvarları kalan yerlerin içinde ruhları kalanların, kalmak istemeyenlerin geçmiş, şimdiki ve gelecek hikayesi.
Okumaktan oldukça keyif aldığım yazarlardan biri olan Olga Tokarczuk’un bu kitabı “Ölüm”üstüne.Üç kadın karakterin,üç ayrı öyküsünden oluşuyor kitap.Karakterlerin birbiri ile bağlantısını kitabı okudukça fark ediyoruz.Üç kadın,aslında üç kuşağı tamamlayan anneanne,anne ve kız torundur.Bu üç kadının yaşama bakışları,ölümü deneyimleme biçimleri her zamanki gibi Olga Tokarczuk’un kendine has anlatım tarzıyla okuyuca sunulmuş.”Ben”ne,”Ben”in “Ben”le ilişkisi ne?gibi sorularla gözlemci ve gözlenen konularına da vurgu yapıyor ve okuyucuyu da düşünmeye yönlendiriyor.
Kitap elli dört yaşındaki ida Marzec’in yoğun kar yağışı yüzünden,arabasıyla kaza yapıp yaşlı bir çiftin evinde konuk olmasıyla başlıyor.Bu çift hasta,ölmek üzere olan hayvanlara evlerini açmış bir çift.
Burada kalma süresi uzadıkça İda’nın düşüncelerine,hayallerine,annesiyle ilgili unutulmuş anıların vizyonlarla canlanmasına tanık oluyoruz.
İkinci öykü İda’nın annesi yetmiş altı yaşındaki Paraskeva üzerinde şekilleniyor.Sevmediği,her anlamda iki zıt kutup gibi birbirine ters düşen,kendinden on beş yaş büyük Petro ile evlidir Paraskeva.Petro artık ölmüştür ve yabancı gözlerin ulaşamayacağı kadar uzaklarda,dağın başındadır evleri.Dolayısıyla Petro’nun öldüğünü duyurmanın tek bir yolu vardır;beyaz karla kaplı toprağa “Petro Öldü”yazmak.Bir yandan ölü kocasını traş ederken canlıymış gibi onunla konuşur,elini tutar, bir yandan yaşlılığı,ölümü sorgular. İnsanın yaşlandıkça vücudundan saçına kadar olan değişimlere Paraveska’nın gözünden tanık oluruz.
Aynı zamanda Ruslar’ın Polonya’ya girişi,halkın sürgün edilişi ve bu sürgünde kaybettiği kızının acısına da tanık olup,acılarla,aldatmalar ile geçen bir hayatı dinleriz Paraskeva’dan.
Üçüncü ve son öykü İda’nın kızı,Paraveska’nın torunu olan Maja’ya ait.Maja’nın evi
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
bal özüDin
Sezai Hoca'mız bu kitapta medeniyeti içten dışa, özden kabuğa(peygamberlerden bize) doğru inceledi ve muazzam tespitlerde bulunurken bizlere müthiş bir dil zevki kazandırdı ve ben yüzümü bu zevke bulamak istedim.
Hazreti İbrahim'e ateşin neden serinlik olduğu, peygamberimiz sallallahu aleyhi ve sellemin neden 'yeniden bulunmuş cennet' olarak tarif edildiği zevk alacağımız bir dille işlenmiş. İçimdeki küle üfledi Sezai Hoca.
Kitabı okuduğum süre zarfında yüzüme güller serpiliyor hissiyle uyuyup uyandım.. Bu ne güzel bir üslup..
Misal bizim ruhumuzdan bahsederken:
"Cins ruhlar öz kokuyu casus kokulardan ayırmasını biliyorlardı." cümlesini kullanıyor.
Misal köksüz uygarlıkların sergilediği davranışlardan bir davranış olan 'tahrip' i
'mermerî soluklarıyla hohlamak' fiiliyle açıklıyor.
Yine " hayatla hakikat arasına gerilen ölüm perdesine ait örümcek ağı benzeri bir ölüm" tasvir/tarifi çok kıymetli idi.
Hazreti İsa'nın mesajını anlatırken 'rahm' özüyle çiçek balıyla dolu olduğunu söylüyor.
'babasız' gelerek isim ve ün tapıcılığına karşı, kader planını oldukça edebi bir dille anlatıyor.
Muştu tadında satırlardan birkaçı:
"Dünya'nın ikindisi uzuyor; insanların gölgesi uzuyordu."
"Toprağın kanadı göğün zinciri insanın eline geçti."
Ve bu kitap ve kitaplarla:
" ,... öleyazan ruhumuz dirilecektir."
Şükürler olsun!
Puan vermedi
Pekâlâ... Griffin fan cluba benim adımı da yazın sevgili dostlar!
Bu ne kadar güzel bir karakter yaratımı, bu ne harika bir anlatım, bu ne muhteşem bir kurgu akışı sayın yazar
Tam da 'tamam artık genç yetişkin fantastik kitapları sevecek yaşı geçmişim, epik fantastikten devam etmeliyim' dediğim bir anda... Teşekkürler canım yazar
Öncelikle karakterler çok iyi oluşturulmuş. Hepsinin bir hikâyesi, bir motivasyonu var ve neyi neden yaptığını anlıyoruz. Arkadaşlık, aşk, aile... Hepsi muazzam bir dengeyle yedirilmiş kitaba. Kötülerin Krallığı'nda hissettiğim çiğlik kesinlikle bu kitapta yok ve okurken, "İşte!" dedim. "İşte kitap böyle yazılır. Her bir karakterin, her bir olayın altı böyle doldurulur! Kurgu bir sarmaşığın dalları gibi böyle iç içe geçirilerek ilerletilir!"
Griffin... Ah canım Griffin. Favori karakterlerim arasına adını altın harflerle yazdırdın. O güce rağmen kontrolünü asla kaybetmemesi, aklına koyduğu her şeyi yapması, sevdiklerine karşı olan merhameti...
Kato ve Flynn deseniz ayrı sevimlilikler. Her kitapta gördüğümüz o sevimli yan karakterler çoğu kitapta yazarın ucunu kaçırması nedeniyle geveze ve rahatsız edici tiplere dönüşebiliyorlar ama Kato ve Flynn öyle tatlıydı ki. Flynn'i ve Griffin'in kız kardeşini okumayı sabırsızlıkla bekliyorum. Keşke daha fazla okuyabilseydik.
Ve Cat... Sen okurken beni delirtmeyen, verdiği cevaplarla beni güldürmeyi başarabilen, zekasını sevdiren, çoğu zaman da kendine hayran bırakan birkaç kadın karakterden birisin. Seni seviyorum Cat. Okurlar olarak sana ne kadar ihtiyacımız vardı anlatamam
Gelelim olumsuz yanlarına. Öncelikle Cat'in inadı ve ketumluğu bir yerden sonra beni gerçekten sıkmaya başladı. Büyük olayın açıklanmasının sona bırakılacağını sandım, o yüzden açıklamıyor büyük bir bombayla ortaya çıkacak sandım
Mine Söğüt yine yanıltmıyor “efsun”lu kalemiyle. İçimizdeki korkaklardan,görür körlerden, kendinde kendi kalmaya tahammülü olmayanlardan,kaçıştan ve bi türlü vazgeçemediğimiz hayat bağınızdan oluşuyor hikaye. Efsun ablanın uçlarından,Hülya’nın bitmeyen öfkesi ama gidemeyişinden, öleyazan bir adamın aşkından, unutulmuş geçmişten, yaşanmayacak olan gelecekten, bir sabah çalan alarmdan… Karanlık ama gerçekle rüya arasında olan bi şeyler okumak isteyen herkese gönül rahatlığıyla önerebileceğim bir eser olmuş.
sözün bittiği yer..Edebiyat
Kendimden , yaşantımızdan , bitmek bilmez isteklerimizden , doyumsuzluğumuzdan, insanlığımızdan utanarak ve gözyaşları eşliğinde okudum, bitirdim Savaş ve Açlar’ı.
Ahh savaş! Seni icat eden gün görmesin.. Nasıl bir yokluktur öyle.. Buna karşın nasıl bir mücadele, nasıl bir metanet.. Utandım bizden..Utandım.. Temel Çavuş donarak ölürken, güzel Ali cephede şehit olurken, Şakire açlıktan öleyazan çocukları için yanarken utandım..Toprağa çiçek eker gibi çocuklarını yatıran Şakire..İçimi yaktın..Savaşa, yokluğa, adaletsizliğe lanetler okudum. Ne desem anlatamam sanırım kitabın bende bıraktığı derin acıyı.. Ne acılar yaşanmış güzel ülkemin güneşli günler görebilmesi için.. Cephede kurşunlar Azrail, Anadolu’da açlık.. Savaşın yüzünü bir de cephenin berisinden okumak.. Yanmak..Edebiyatımızın altınlarından olan ancak hakkı verilmeyen üstadın neden bu kadar az okunduğu , bilindiği ayrıca bir merak konusu oldu benim için.
Serinin devamı olan Öksüz Musa kitabını da almış olmama rağmen önce bu acıları sindirmeli ruhum. Okurken zor olanı yaşayanların önünde, saygıyla, minnetle eğiliyorum.. Olanları değiştirmese de..Onca acıyı yaşanmamış kılmasa da..Umutları ile kara toprağın bağrına giren bu güzel insanların orada en azından aç kalmadıklarını, topaç bile çevirdiklerini düşünmek istiyorum :(