"Suni olarak üretilen olumlu duygular, yalnızca kısa süreli olmakla kalmaz, ayrıca anne ve babamızın bir gün iyi yanını göstereceği umudunu yaratarak bizi o umut besleyen çocuk durumunda bırakır. Böylece bununla bağlantılı öfkeyi ya da korkuyu hissetme gereğini ortadan kaldırır. Ancak gerçek yetişkinliğe erişmek ve mevcut gerçekliğimizde istiyorsak, bu yanılsamalı beklentilerden kendimizi kurtarmalıyız (ve kurtarabiliriz de)."
"Yetişkinliğe götüren yol, maruz kalınan zulmün hoşgörülmesinden değil, kendi gerçeğimizin anlaşılmasından ve kötü davranılan çocuk için empati geliştirilmesinden geçer"
"Onları affedebildiğim, onlara merhamet duyduğum zamanlar oluyor. Sonra hiddetim geri dönüyor, bana yaptıkları karşısında isyan ediyorum ve onları görmek istemiyorum. Kendi hayatımı yaşamak istiyorum, huzur içinde olmak ve bana vurdukları, beni aşağıladıkları ve neredeyse bana eziyet ettikleri zamanları düşünmemek istiyorum."
"Bizi tekrardan kurtarabilecek tek şey, hakikatin, gerçeğin bütün sonuçlarıyla birlikte kabul edilmesidir. Anne babalarımızın bize ettiklerini mümkün olduğu kadar doğru bir şekilde anladıktan sonra, artık onların yanlışlarını tekrar etme tehlikesiyle karşı karşıya kalmayız. Aksi halde, yetişkin olmak ve kendi hayatımızı huzur içinde yaşamak istiyorsak, bizi istismar eden ebeveynlerimize duyduğumuz çocuksu bağı koparabileceğimiz ve aslında koparmamız gerektiği fikrine bütün gücümüzle direnir ve otomatik olarak yaşadıklarımızı tekrar ederiz."