Amerikalı yazar N.H. Kleinbaum’ın, Tom Schulman’ın Oscar ödüllü kült senaryosundan romana uyarladığı "Ölü Ozanlar Derneği" (Dead Poets Society), sadece bir okul hikayesi ya da gençlik romanı değil; eğitim sisteminin tek tipleştirici çarklarına, toplumsal kalıplara ve bireyin özgür iradesine vurulan en entelektüel, en sarsıcı edebi darbelerden biridir. Roman; gelenek, şeref, disiplin ve mükemmeliyetçilik ilkeleriyle sarmalanmış aristokrat Welton Akademisi’ne, yeni edebiyat öğretmeni John Keating’in gelişiyle başlayan o muazzam zihinsel uyanışı odağına alır. Keating; öğrencilerine sadece şiir sanatını değil, şiirin felsefesi üzerinden kalıpların dışına çıkmayı, kendi seslerini bulmayı ve hayatı ertelemeden "Carpe Diem" (Günü Yakala) felsefesiyle yaşamayı öğretir. Yazarın o akıcı, samimi ama her satırında entelektüel bir başkaldırıyı barındıran dili; bir grup gencin gizemli "Ölü Ozanlar Derneği"ni yeniden canlandırarak edebiyatın, felsefenin ve sanatın ışığında kendilerini keşfetme süreçlerini cerrah titizliğiyle işler. Kitap; katı kuralların altında ezilen ruhların özgürlük çığlığı ve hayata yön veren öğretmenlere adanmış zamansız bir başyapıttır.
Ölü Ozanlar DerneğiDuygu ve Düşünce
Çok tesadüfi okuduğum bir kitap oldu bir gün içinde bitirdim kısa bişiydi ama konusu o kadar güzeldi ki.
Beni ağlatan bir kitap oldu sonunu düşündükçe hala içim burkuluyor beni beklemediğim bir yerden vurdu gerçekten
Kesinlikle okunması gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum ama +18 olan bir yer var orayı atlayabilirsiniz isterseniz ama gerçekten okunmalı olduğunu düşünüyorum belkide kendinizi o karakterlerin yaşadıklarıyla aynı durumda olduğunuzu fark edebilirsiniz.
Dediğim gibi çok güzel bir kitaptı özellikle öğretmenin olduğu sahneleri izlemek onun sözleri bana ilham oldu diyebilirim
Carpe Diem (Anı yaşayalım)
Geleneklere olan bağlılığı ve katı disiplin kurallarıyla ünlü Welton Akademisi'nin öğrencilerinin okul ve yatakhane arasında geçen tekdüze hayatları yeni edebiyat öğretmeni John Keating'in okullarına gelmesiyle bir anda değişir. İyi birer üniversiteye girmeleri için onları çok yoğun bir tempoda çalışmaya zorlayan öğretmenleri ve ebeveynlerinin aksine, bu ele avuca sığmaz adamın onlardan tek bir isteği vardır: Anı yaşamaları ve hayatlarını olağanüstü kılmaları. Byron, Shelly, Keats ve Shakespeare ile edebiyatın büyülü dünyasına dalan gençler Keating'in öğrencilik yıllarında üye olduğu gizli bir kulüp olan Ölü Ozanlar Derneği'ni de yeniden canlandırırlar. Ne var ki daha yeni kavuştukları özgürlüklerinin trajik sonuçları olabileceğini çok geçmeden farkına varacaklardır. "Acaba Ölü Ozanlar Derneği'nin bu yeni nesil üyeleri hayallerini yıkmaya kararlı otoritelerin baskısından kurtulmayı başarabilecekler midir?"
Carpe Diem!!!
"Carpe Diem! Anı yaşa. Hayatlarınızı olağanüstü yapın."
Bugün edebiyat dünyasının en ilham verici ve can acıtan eserlerinden biri ile geldim.
Dili gayet sade ve akıcıydı ama yarısından çoğunu okuduğum halde kitapta hâlâ çok bir olay olmadığı için "ee bu kadar övülen kitap bu muydu yani? Hiç bir olay yok. Çok durağan." demiştim. Fakat son kısımlarında resmen hıçkıra hıçkıra ağladım. Çocuklara çok üzüldüm ya. Keşke sonunu değiştirebilseydim.
Kitap, kitap okuyor gibi değil de sanki film izliyormuş gibi hissettiriyor. Ama keşke kitabın başlarında da biraz olay olsaydı. Bu kitabı "off bu kitap ne kadar durağan ilerliyor,sıkıcı" diyerek yarım bırakanlar olduğuna eminim.
Bu arada bu kitaba bi ara bütün eğitimciler okumalı, verdiği mesaj çok değerli fln diyorlardı. Verdiği mesaj cidden güzel ama öğretmen ve öğrencilerin arasında geçen olaylar ve diyaloglar o kadar az ki. Bence o kadar etkileyici, insanın bakış açısını değiştirebilecek bir kitap değil ama okunmaya değer bir kitap.
Carpe Diem : An'ı kendin için yaşaEdebiyat
Bazı hikayeler bitince sadece üzülmüyorsun, sanki gelip bağrına kocaman bir taş bırakıp gidiyorlar.
İşte bu kitap da 
Ölü Ozanlar Derneği benim için tam olarak böyle oldu . Çünkü bu kitap sadece şiirlerden, okuldan ya da birkaç öğrenciden ibaret asla değil. İnsanların kendi sesini bulmasını, gerçekten yaşamasını ve başkalarının onlar için yazdığı hayatı sorgulamasını anlatıyordu.
Karakterlerin her biri çok gerçek hissettirdi. Kitabı okurken bazı yerlerde gülümsedim, bazı yerlerde boğazım düğümlendi.
Bir de kitabı okurken aklımda sürekli Öğretmen Keating'i canlandıran Robin Williams vardı. Bazen insanlara umut veren insanlar da kendi içlerinde görünmeyen savaşlar verebiliyor. Böyle bir yıldızın, yıllarca hep neşeli ve insanın içini ısıtan karakterlere hayat verdikten sonra kendi hayatına son vermesi beni ayrıca çok üzmüştü.
Ve sanırım kitap bittiğinde içimde kalan şey daha çok şuydu: Hayat gerçekten yüz mevsim bile sürmüyor ve bu kadar kısıtlı bir vaktimiz varken onu istediğimiz gibi yaşayamadığımız zaman, çok daha korkutucu bir şeye dönüşüyor...
N. H. Kleinbaum
Ölü Ozanlar Derneği