Kadir
@omtrgovac
Reklam
Fakat kladistler olarak adlandırılan bir başka sınıflandırma okulu, sınıflandırmanın genetik uzaklık ve farklılaşma zamanına dayanarak nesnel ve değişmez olması gerektiğini öne sürer. Bugün tüm sistematikçiler kırmızı gözlü ve beyaz gözlü vireoların Vireo cinsine, gibonların farklı türlerinin de Hylobates cinsine dâhil olduğu konusunda hemfikirdir. Yine de bu türlerin üyeleri birbirinden genetik olarak, insanın diğer iki şempanzeye olan uzaklığından daha uzaktır ve daha önce ayrılmışlardır. Bu temele göre demek ki insanlar farklı bir ailede ya da cinste yer almaz, sıradan şempanze ve bonobolarla aynı cinse aittirler. Cins ismimiz olan Homo, diğer şempanzelere verilen cins ismi olan Pan'dan daha önce önerildiği için zoolojik adlandırma kuralları gereği öncelik kazanmıştır. Dolayısıyla bugün dünya üzerinde Homo cinsine ait bir değil, üç şempanze türü bulunmaktadır: sıradan şempanze Homo troglodytes, bonobo Homo paniscus ve üçüncü şempanze Homo sapiens. Gorillerin, yalnızca çok az farklı oldukları için Homo cinsinin dördüncü bir türü olmaya neredeyse eşit hakları bulunuyor.
Sayfa 26
Hain bir Erzurum şıhnesi, Frenk komutanı İstankos, Erzurum Subaşısı Sinaneddin... Sinaneddin Yakut'un hacibi Süleyman, Sultan Alaeddin'in oğlu Sultan Gıyaseddin ve kardeşi Hond (Hüdavend) Hatun. Çifte Minareli Medrese'nin hüzün dolu öyküsü... Moğol hükümdarı Baycu Noyan'a karşı verilen amansız şehir savunması ve yıllar sonra emaneti teslim alıp Çifte Minareli Medrese'yi tamamlayan Padişah Hatun...
Varoluşçuluk üzerine yer yer tekrar tekrar aynı belirsizlik ve çaresizliği hissettiğim ve baş karakter Giovanni Drogo'nun git-gelli halleriyle sinirlerimin yıprandığı bir eser...
Bir umutla Bastiani Kalesi'nde Tatar Çölü üzerinden gelecek orduyu bir ömür bekleyen Giovanni hayatının hiçbir aşamasında hayal ettiği o şanlı çarpışmaya kavuşamaz. Orada kahramanca çarpışarak zaman zaman yaralanacak ama son bir gayretle orduyu toparlayıp zafere uzanmak isteyecektir, hayallerinde. Şehre inerek yararlanabileceği onca fırsatı işte bu hayal uğruna elinin tersiyle iten Drogo, ömrünün son anlarında bu savaşma fırsatını yakalasa da ağır hastalığı yüzünden Simenoni tarafından şehre gönderilir. Hatta ne acıdır ki, hayatını şehirde gününü gün ederek yaşayan akranları o gün kaleye takviye birlik olarak gelir ve onun hayalindeki çarpışma anına kavuşurlar. Drogo ise bu sırada hasta yatağında yapayalnız ve hayallerine ulaşamamış olmanın verdiği üzüntü ve bu üzüntüden doğan öfke ile ölümü beklemektedir.
