Karanlık bir şehrin
Sokak lambası gibidir ömür..
Birilerini aydınlatmak için,
Kendini yakarsın..!
Işığın altından geçenler..
Görmezler bile seni..
Sen ancak yandığınla kalırsın..!!!
Ömür denilen o şeye ithafen…..Alıntı
bir zamanlar kendimi
bulunmaz hint kumaşı sanmıştım.
kaç metredir benim yokluğum?
benden daha çok var sanmıştım.
benim yokluğumda dünyaya
bir elbise çıkar sanmıştım.
Didem Madak 🪴🪴
Didem Madak 🪴🪴Reklam
17 yıl boyunca yaşadığı mahallede, ev sınırlarının dahi dışına çıkmasına izin verilmemiş. İlk özgür hissedişi, Tıp Fakültesine gitmek için Beyazıt tramvayına binişi... Hemen bir tıp rozeti alıp iliştiriyor yakasına, ömür boyu da en değerli takım o oldu diyor. Çünkü ilk ortaokul yıllarında başlamış doktorluğu hayal etmeye, üstelik gayet net bu konuda; köy doktoru olmak istiyor.
Daha okurken evleniyor. İlk oğlunu dünyaya getirince ilk büyük hastalık, tüberküloz. İkinci oğlunda ikinci defa, ve bu sefer kemiklerine yayılmış. Tam 8 ay yüzüstü yatması gerekiyor. Üstüne 2 yıl boyunca da demir korse giymesi...O demir korse üstündeyken aslanlar gibi sınavları verip mezun oluyor.
1958 yılında, ilk oğluna hamileyken hayatının dönüm noktasını yaşıyor. Cüzzamlılar Pavyonunu görünce! Gencecik, hamile bir kadın, o görüntüye arkasını döneceğine isyan ediyor, o insanlara böyle davranmaya ne hakkımız var diye... O an hayalini kuruyor Lepra Hastanesinin. Ne parası ne gücü var, ama işte "inanç" denen o kuvvet içinde!
Bu ülkede cüzzamlılara ilk "eliyle" dokunan doktor o. Önce Cüzzamla Savaş Derneğini kuruyor. 1977de ise hayalini gerçekleştiriyor, Lepra Hastanesi! Öncelikle orada çalışacak doktor ve hemşire bile bulamıyor, korkuyor herkes çünkü.
Devletten yardım filan hak getire... "Parasızlık, imkansızlık değil, bahanedir" diyor. Kendisi diğer hastane personeliyle bir olup dikiş makinesinin başına oturup nevresimler dikip kermeslerde satıyor, kullanılmayan sigara filtrelerinden yastıklar yapıyor satıyor gelir olsun diye...
Umutsuzluk kitabında yok. "Ömür boyu hep sıfırdan başlamaya hazır hissettim kendimi" diyor, "Başıma en kötü ne gelebilir; tıp diplomamı elimden alırlar. Ee ne var, gider yeniden mezun olurum"
Kız çocuklarını okutmak için gayretlerini hepimiz biliyoruz. Ama ya
İnsan balıklama dalmalı içine hayatın
Bir kayadan zümrüt bir denize dalarcasına
Uzak ülkeler çekmeli seni, tanımadığın insanlar
Bütün kitapları okumak, bütün hayatları tanımak arzusuyla yanmalısın
Değişmemelisin hiç bir şeyle bir bardak su içmenin mutluluğunu
Fakat ne kadar sevinç varsa yaşamak özlemiyle dolmalısın
Ve kederi de yaşamalısın, namusluca, bütün benliğinle
Çünkü acılar da, sevinçler gibi olgunlaştırır insanı
Kanın karışmalı hayatın büyük dolaşımına
Dolaşmalı damarlarında hayatın sonsuz taze kanı
Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var
Yaşadın mı büyük yaşayacaksın, ırmaklara, göğe, bütün evrene karışırcasına
Çünkü ömür dediğimiz şey, hayata sunulmuş bir armağandır
Ve hayat, sunulmuş bir armağandır insana
Ataol Behramoğlu
Ataol Behramoğlu
Az uzak az kırgın
Biriken tuz, biriken şeker
Sürüyle kendini getiren günler
Ne eski hatırlar ne gittiğin yol;
Çabuk çabuk
Kendini bir ömür böyle böyle iter
Ali İhsan Konuklu
Ali İhsan Konuklutoprak kokusuŞiir
Düşünmek bile hasret bırakır insanı,
Kaçırırsın hayat denen senden hızlı gideni.
Bir sihirbaz değilsen zor anlarsın
Olup biteni, görüneni, gizleni.
Toprak kokusu beklerken son menzilde seni,
Altından yapsan ne olur kefeni?
Ömür dediğin bir nefeslik misafirlik,
Ne alıp götürebildin ki kendinle kendini?
Koza olmak kolay mı
Kelebeğin güzelliğinin yanında?
Ne saklıdır içinde, ne fırtınalar kopar
Sessiz kalan gönlünde.
Eğer biraz vicdan varsa damarında,
Acıyı taşırsın en derin yerinde.
Kanın aksa da belli etmezsin bazen,
Yaşarsın bütün kederini kendi içinde.
Reklam
Reklam