Mizgin ORUÇÇİFTÇİ
@onlymizgin
-gökyüzününbirucundanbirucunauçsuzvebucaksızca-
Bir ecnebi dil öğreneceğimi, bu dilde kitaplar okuyacağımı ve asıl, şimdiye kadar sadece romanlarda rastladığım insanları işte bu "Avrupa" da bulacağımı tahmin ediyordum. Zaten muhitimden uzak duruşumun, vahşiliğimin bir sebebi de kitaplarda tanıştığım ve benimsediğim insanları muhitimde bulamayaşım değil miydi?
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
İnsanlar birbirlerini ne kadar iyi anlıyorlardı... Bir de ben bu halimle kalkıp başka bir insanın kafasının içini tahlil etmek, onun düz veya karışık ruhunu görmek istiyordum. Dünyanın en basit, en zavallı, hatta en ahmak adamı bile, insanı hayretten hayrete düşürecek ne müthiş ve karışık bir ruha maliktir!.. Niçin bunu anlamaktan bu kadar kaçıyor ve insan dedikleri mahluku anlaşılması ve hakkında hüküm verilmesi en kolay şeylerden biri zannediyoruz? Niçin ilk defa gördüğümüz bir peynirin evsafı hakkında söz söylemekten kaçtığımız halde ilk rast geldiğimiz insan hakkında son kararımızı verip gönül rahatıyla öteye geçiveriyoruz?
Şu an çok derin duygularla bu satırları yazıyorum. Kitap zaten psikolojiyle alakalı olduğu için yüksek bir beklentiyle başlamıştım ama şu an kitabı noktaladığım bu anda beklentimin de çok çok üstünde olduğunu belirtmek isterim. Nietzsche Ağladığında, hep okumak istediğim bir kitaptı. Şimdi iyi ki okuduğum dediğim kategoriye üst sıralardan yerleşti. Derin psikolojik incelemeleri, yer yer felsefik tartışmaları ele alan kitabın bana göre subjektif yorumu, insan hep göstermeye korktuğu o kişidir. Bir mektup alınması üzerine başlayan bu yolculuk mektubu alan doktorun, mektuptaki kişiyi tedavi etmek üzere çıktığı bu yolculukta bulduğu şifayı ve o kişiye -yani Nietzsche'ye- dokunduğu yardımları anlatan ve müthiş dersler veren bir psikolojik-felsefik roman. Çevirisi oldukça gerçeğe bağlı kalınarak yapılmış olup, dil konusunda çok zorluk yaşanmadan ve tadına varılarak okunan bir kitap oldu, en azından benim için:)
"Şu anda sevdiğim tek şey Friedrich, başkalarına karşı görevimi yerine getirdiğim düşüncesi."
"Görev mi? Görev kendine olan sevgin ve koşulsuz özgürlük arayışının önüne geçebilir mi? Kendini gerçekleştiremediysen 'görev' başkalarını kendi büyümen uğrunda kullandığını örtmek için uydurulmuş bir tabirdir sadece."
Breur bu fikri çürütmek için enerjisini topladı. "Başkalarına karşı görev diye bir şey vardır ve ben de bu göreve sadık kaldım. İnandığım şeylere sadık kalma cesaretini gösterdim."
"Daha iyisi Josef, bundan çok daha iyisi inandığın şeyleri değiştirme cesaretidir. Görev ve sadakat aldatmacadan ibarettir, arkasına saklandığın bir perdedir sadece. Zincirlerini kırıp özgürleşmen için göreve bile hayır demen lazım."
