Haluk Oytun Ünlü
@onsilversky
“ Bu dünyada nadiren
iki insan birbirini anlıyor...”
Goethe
O Arkadaşım
..."Ben hayatta herkese karşı lakayıdımdır.. Bu bende sevmek hissinin mefkudiyetin den değil,çok fazla oluşundandır. Ben sevdiklerimi köpek gibi severim yavrum. Zelilâne severim.Muhabbetimi kendilerine verdiğim kimseler onu yüzüme fırlatsalar bile severim. Bunun için, bu dereke'ye düşmemek için kalbimi muayyen dereceye kadar herkese açmış, fakat içeri girmek isteyenlere kapılarını kapatmışımdır...Ama bazan çok kuvvetli veya çok kurnaz kimseler ya zorla, yahut da ben farkında olmadan oraya girmiş, yerleşmiş bulunuyorlar.Onları çıkarmak benim gibi bir zayıfın yapamayacağı şeydir... Bu şekilde sevdiklerim hayatta üç dört kişiden ibarettir. Hazin bir itiraf ama içlerinde hiçbirinden de vefa görmedim..
Sayfa 23
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Canım Sıkıntı Sınırı
Nilgün Marmara
Aydınlıkta köhneliği belirginleşen ve kentte ve konutta hiçbir şey neyse ben oyum.
Öylesine bağsız ve yeğniyim ki
bu hafifliğin şiddetinin bedelini
bir gün öderim diye düşünüyorum.
Sanki varoluş beni cezalandırmak ister gibi;
yoğunluğundan bana düşen payını benden geri alarak bu yoğunluğa, olur olmadık herkese ve her şeye fazlasıyla katlayarak sunuyor.
Ülkem yok, cinsim yok, soyum yok, ırkım yok;
ve bunlara mal ettirici biricik güç, inancın yok.
Hiçlik tanrısının kayrasıyla kutsanmış ben
yalnızca buna inanabilirim, ben. Yere göğe
zamana denize kayalara ve kuşlara da dokunan aynı tanrı değil mi?
Bu kutla tanrının
yönetkenliğinde, olmayan ellerimle bir yok-tanrı'yı tutuyor ve ölçüyorum yokluğun ağırlığını.
Kefe'lerinden birine onun oylumu pekâlâ sığıyor,
diğerine duygular, duyumlar ve düşünceler yığılıyor,
işte yetkin eşitlik...her gün her gece bu eşitliğin bilgisiyle geçiyor.
Bir eskiciden satın alınmış bu teraziyi birgün başka bir eskiciye vereceğim,
o gün, tozanlarım her bir yana
dağılıp toprağın suyun ölümsüzlüğüne eklemlenecekler ve ben özgürleşeceğim.Şiir
Nilgün Marmara
Aydınlıkta köhneliği belirginleşen ve kentte ve konutta hiçbir şey neyse ben oyum.
Öylesine bağsız ve yeğniyim ki
bu hafifliğin şiddetinin bedelini
bir gün öderim diye düşünüyorum.
Sanki varoluş beni cezalandırmak ister gibi;
yoğunluğundan bana düşen payını benden geri alarak bu yoğunluğa, olur olmadık herkese ve her şeye fazlasıyla katlayarak sunuyor.
Ülkem yok, cinsim yok, soyum yok, ırkım yok;
ve bunlara mal ettirici biricik güç, inancın yok.
Hiçlik tanrısının kayrasıyla kutsanmış ben
yalnızca buna inanabilirim, ben. Yere göğe
zamana denize kayalara ve kuşlara da dokunan aynı tanrı değil mi?
Bu kutla tanrının
yönetkenliğinde, olmayan ellerimle bir yok-tanrı'yı tutuyor ve ölçüyorum yokluğun ağırlığını.
Kefe'lerinden birine onun oylumu pekâlâ sığıyor,
diğerine duygular, duyumlar ve düşünceler yığılıyor,
işte yetkin eşitlik...her gün her gece bu eşitliğin bilgisiyle geçiyor.
Bir eskiciden satın alınmış bu teraziyi birgün başka bir eskiciye vereceğim,
o gün, tozanlarım her bir yana
dağılıp toprağın suyun ölümsüzlüğüne eklemlenecekler ve ben özgürleşeceğim.Yolun Doğası
Kendinden başka her şeye özeniyor bazen insan.Üstelik yolken ve bunun farkında değilken..Ne'ki gerçek? İttifak'la eyvallah denilen yalan!
Annem gibi konuşacak olursam; ''Herkesin biraz mayası bozuk".Yola çıkan herkes bir süre sonra yol olur ve başka yollar geçer üstünden.İçinden yollar geçer.Üstünden başka insanlar geçer.Yolculuklara çıkan yol çiğnenir yıpranır.
Ölüp gidemez hay lanet!
İlk yolculuk, son yolculuk
Hep yolculuk...
Peki yolken nasıl yol alınır?
İşitin ve şahit olun ..
Her yolculuk ihanet,her yolculuk aptalca..
Planlanmış bir kaçış
Her yol yalan....
Sayfa 18
Yine geçti kış
Baharsız bir yaza hazırlıksız yakalandık
Olsun
Zaten neye ne kadar hazır olabilir'ki insan
Size de komik gelmiyor mu
Ölümün olduğu yerde
Zaman
Sayfa 9