Çünkü yaşamın sesine kulak veriyor görünmek birçoklarına göre hafifliktir. Ağırbaşlı, oturaklı bir insan sayılmak için, yaşantılara, canlılığa, tazeliğe, evet evet neşeye arka dönmek gerekir.
Norbert Lynton da “Kübizmin en parlak örnekleri sonunda sanat akademileri gibi, burjuva sınıfına ve onun saygınlığına hizmet etmemiş miydi? Fütüristler savaş propagandası yapıp, ülkelerinin bu savaşa girmesine yardım etmemişler miydi? Ekspresyonizmin en çarpıcı örneklerinden bazıları, aşırı milliyetçiliğin izlerini taşımıyorlar mıydı” der ve “Öyleyse sanat sa bir yanılsama mıtdı? Yenilikçi sanat bir şey başarabilmiş miydi?” diye sorar.
Leonardo o kadar başarılı çizimler yapıyordu ki Verrocchio bir daha resim yapmama kararı aldı. (...) Bu tip olaylara Sanat Tarihi içerisinde sıklıkla rastlanır. Çırağın kendisini geçtiğini düşünen usta emeklilik vaktinin geldiğini düşünür.
Biz konuşma yoluyla düşüncelerimizi aktarırız, ama duygularımızı ancak sanat yoluyla aktarabiliriz. Bundan ötürü sanat insanlar arasında iletişim sağlayan bir araçtır ve çok önemlidir.