Akıllı insan öç almaz zaten. Kimsenin onun rahatını bozmaması gerektiğini bildiği için sadece huzuruna kastedecekleri anlayacakları şekilde düzelterek önlem alır.
Bu "bana ne derler" durumu sevimli, saygılı ama içi boş insanlar yaratır. İpleri başkalarının elinde olan kukla misali. En zor anlarda bile hissettikleri "makbul olan" olacaktır.
Gençler içsel arzunun etkisiyle ve
çevrenin de desteğiyle hakiki sevinçleri gençlik çağlarının sözde zevklerine feda eder. Yavan, verimsiz bir yaşantı içindeki insanlar da içlerindeki gerçek duyguları aramazlar. Çevrelerinin kendilerine biçtiği çerçeveyle yetinir ve bunu alışkanlık haline getirirler. Bu da içlerindeki gizli, gerçek duyguların ölmesine kadar gider.