Arkadaşım Lucile Blake'in sahip olmadıklarına üzülmek yerine elindekilerle mutlu olmayı öğrenmeden önce,bir trajedinin eşiğinde tir tir titremesi gerekmişti.
Sosyal/toplumsal rollerimizi o kadar benimseriz ki,giderek psikolojik rollerimizi küçümser,hatta unuturuz.Doktor, mühendis, müdür yanınıza çok önem veririz de,"yiyen-içen, uyuyan, konuşan, düşünen beni"küçük bir şey olarak algılarız.Oysa, psikolojik ve sosyal rollerimiz bir bütündür ve psikolojiktir rollerimiz"küçük şey"değildir.