Bu sabah yaşam defterimi kapatıyorum, bana ayrılan sürenin sonuna geldik. Bir aksilik çıkmaz umarım. Konuyu serbest irademle çok uzun süre değerlendirdiğimi düşünüyorum. Çok uzun zamandır mutsuzum aslında ve intihar yeni bir şey değil benim için, dönemsel bir depresyonla falan olan bir patlama noktası olduğunu düşünmüyorum. Elbette bardağı taşıran damlalar oluyor ama taşan bir bardakta birkaç damlayı sorumlu tutmak o taşmayı tamamen onlara bağlamak çok doğru gelmiyor bana. Son aylarda sürekli bu fikirle uyanıyorum ve hayatımın geri kalanına devam etmek üzere herhangi bir istek duymuyorum. Bu kısır döngüyü de kıramadım ve kırmak yönünde de umudumu kaybettim. Her şeyi tüketip bu noktaya gelmeyi bekledim. Bir noktada kendimi yalnızlığa ittim ve hayatın o tatsız taraflarıyla çok başa çıkamadım. Nazik, neşeli, eğlenceli akıl ve ruh olarak böyle bir incelik derinliğine sahip birisi olmayı çok önemsedim ve şu anda bunları korumak ve sağlamak ciddi bir yük haline geldi benim için bu konuda takatimin artık tükendiğini ve işin bu karanlık tarafının daha ağır geldiğini taşıyamadığımı bununla ilgili donanımları da zaman içerisinde çok geliştirmediğimi fark ettim, ki böyle sarsıntılarda dağılıp kendimi toplamakta gün geçtikçe daha çok zorlanıyorum bu da çok sıkıcı bir kısır döngü halini aldı, o konudaki ışığı kaybettim. Fazla söyleyecek bir şey yok. #MehmetPişkin
Reklam
İçimde müthiş bir boşluk hissi vardı. Hayatımın en dolu, en manalı zannettiğim bir devresi birdenbire boşalmış, bütün manasını kaybetmişti...
Ya zamanla birlikte yaşar ölürsün ya daha yüce bir yaşam uğruna zamanın dışına çıkarsın.
Hiç kuşkum yok; bu çekilen acılar
İleride konuşacağımız tatlı anılar olacak.
"Her başlangıç bir son ve her bir son yeni bir başlangıç..."
