ow İletileri - 1000Kitap

Asra Zifir

İnsanları ve toplumu dert olarak edinmeyi bıraktığım zamanlar

Ve ben genel olarak insanları ilgi çekici bulmuyorum: sıkıcı ve boş geliyorlar. Yüzümü insan dışında her şeye çevirebilirim. Bir bıkkınlık mı, anlaşılmazlık mı vs. bilmiyorum. Yüz görmek istediğimde gökyüzüne bakıyorum, yeryüzüne bakıyorum ama insan yüzü pek bakılası gelmiyor. İçinde insan olmayan yüzlerde ne bulmaya umarak bakacağım ki? Gidip heykellere bakarım, tuvalde portrelere... bakarım. Onlar bana daha canlı ve daha insansı geliyor. Evet, içi boş ya da boyadan çıkma. Ama yüzlerinde duygu, aydınlık var. Böyle karamsar ya da cansız durmuyorlar. Yaşayan cesetler diyorum: Öldüklerinin farkında değiller, ben ne yapayım? İçlerinin ya da güzel şeylerinin ölülüğünü yüzlerinde görüyorum. Yanımdan geçtiklerinde sanki ölü geçmiş gibi düşük ve soğuk enerji veriyorlar: yüksek ve ısıtan, kıpır kıpır hissi veren şey yok. Gözlerinde ışıltı yok: anlam yok, doluluk yok, içtenlik yok, yaşanmışlık göremiyorum. Kendimi insanların değil, mezarlığın canlandırılmış olduğu bir yerde hissediyorum. Sonra buna yaşam demişsiniz: mezarlıkta kutlama yapan insanları düşünün. Buna yaşam demek daha abes kaçıyor? O yüzden demiştim, insani olarak bile beğenmiyorum, daha etkileneceğim? Ya tuş bozuk ya da iletmiyor yani. Bunu düzeltmek daha çok bozmak geldiği için yanaşmıyorum. Yüzden ve bedenden etkilenmediğim için üzülecek değilim. Aksine olması gereken olarak görüyorum. İlgimin çekilmesi bile kolay değilmiş demek ki ama bu insanların çok kolay olmasından kaynaklı. İnsanlık İlgimi çeker, ince düşünce vs. dümdüz tipini ya da bedenini ne yapayım? Daha çok antisempati uyandırıyor. Sevgiyi hala bedende mi arıyorsunuz? Özellikle sözde Allah' ı severken mi? Ne çelişki. Önceliğe o saçmalığı koyanların Allah sevgisine tam ulaşabildiğini düşünmüyorum ama Allahı şahsileştirdiğini düşünebilirim. (: Benimki

Hayata Dair