"Saate bakarsanız gündüz şimdi:
Ama karanlığa boğulmuş göğün lambası.
Ya gecenin zaferi bu,
Ya da gün utanıyor doğmaktan.
Karanlık sarmış dünyamızın yüzünü
Diri aydınlıklar öpecekken."
Sayfa 42 - II. Perde - 4. Sahne - Ross·Kitabı okudu
"Yenilgim, benim yenilgim, yalnızlığım ve bir başınalığım;
sen binlerce zaferden daha değerlisin benim için,
ve daha tatlı gelirsin kalbime tüm dünyanın şan ve şöhretinden."
"Sen hakikati, güzelliği ve doğruluğu seversin; ve ben de senin mutluluğun için onların iyi olduğunu söylüyorum ve bu şeyleri seviyormuş gibi görünüyorum. Ama yüreğimde senin sevgine gülüyorum. Ama sen yine de kahkahalarımı göremezsin. Ben tek başıma gülerim."
"Hayatımın en mutlu anı dediğim şey bitip ayrılma vakti geldiğinde, küpenin teki ikimizin arasında, çarşaf kıvrımları içerisinde gizlenirken, Füsun gözlerini gözlerimin içine dikti. 'Artık bütün hayatım seninkine bağlı,' dedi alçak sesle. Bu hem çok hoşuma gitti, hem de beni korkuttu."