Güzel başlayan bazı romanlar ilerledikçe sarpa sarmaya başlar da bir umut okumaya devam edersin ya, hah işte ben öyle yapmayı bıraktım. Neresinde kaldığımı unutmayayım diye değil, tam da neresinde vazgeçtiğimi hatırlayayım diye sayfayı köşesinden katlayıp rafa kaldırıyorum.
Kütüphanem de ödünç kitap bulunması beni öylesine rahatsız ediyor ki evde yabancı biri var hissine kapılıyor, ödünç kitap almışsam onu mümkün olan en kısa sürede okuyup sahibine teslim ediyorum.
“-Her iktidar adam öldürür mü?
-Evet! İktidar zülüm demektir. Hele denetlenmeyen iktidar.
-Peki, iyi insanlar iktidara gelirse?
-Öyle şey olmaz!
-Neden?
-İyi insanlar iktidara gelemez, gelse bile iktidar onu bozar, zalim yapar.”
İnsan bazen duygularını aptallık derecesine vardırır da yolunu şaşırır ya, öyle bir şey. Başka bir şeyden de olmaz, kalbin aşırı gereksiz, budalaca ateşinden olur hep.