Dünyada yardım istenecek kimse yoktu.Hiçbir zaman da olmamıştı.Gönüllü yardım kuruluşları doyuruyordu belki birkaç yüz bin kişiyi,ama duyabiliyor muydu,karnını bayat yemeklerle doyurduğu insanların haykırışlarını?
"Konuşmam yetmiyormuş gibi düşünmeye de başladım. En kötüsü buydu. Çoğu insanlar gibi düşünmeden konuşsaydım kimse bir şey demeyecekti ama ben düşündüğümü söylemeye kalktım."
"Şu anda, sana güzel bir söz söyleyebilmek için, on bin kitap okumuş olmayı isterdim" dedi: Gene de az gelişmiş bir cümle söylemeden içim rahat etmeyecek: "Seni tanıdığıma çok sevindim kendi çapımda..."