İlk inceleme bendenn (spoiler)
Konusu ilgimi çeken bir kitaptı. Zenginliğin, sosyetenin, paranın insanı ne hale getirdiğine değiniliyor.
Uğruna int*har edilen, baba katili yapan, aşkına ihanet ettiren, yasa dışı suçlara karıştıran..namı değer Kruger-Brent şirketinin yönetimi nesiller boyu tutku haline geliyor. Sidney Sheldon' ın "Oyunun Ustası" adlı yapıtının devamı niteliğindeymiş (yazarlar farklı) orada Kate Blackwell'in yönetim aşkı anlatılıyormuş bu kitapta ise sevgili torunu Lexi' nin yönetim tutkusu anlatılıyor. Zaten yazarların aynı kişi olmaması ile beraber konu akışından da bir eksiklik hissettirmemesi ile direkt bu kitap okunabilir.. ben de öyle yaptım zaten.
Karakterlerden Robbie'nin tüm mirasını reddedip Afrikada kendi yaşamını kurması, ero#n bağımlılığı ile başa çıkabilmesi Gate'in de int*har eşiğinden dönüp bağımlılıktan kurtulması, onca başarısızlığına rağmen pes etmeyip kendi şirketini kurması beni çok etkiledi ama bence en çok idol alınması gereken kişi dev canavar Lexi.. kariyeri uğruna bir zamanlar kendisine ihanet eden sevdiği adama ve onun psikopat annesine karşı verdiği mücadeleler, ergenlik döneminde çocukken kaçırıldığında edindiği travmalarla başa çıkması ve her daim taş gibi dayanıklı olması -ya da en azından öyle görünmeye çalışması- takdire şayan derecesinde..
Olay akışının sürükleyiciliği ve yazarın dilinin akıcılığı sayesinde bitirmek için can attığım kitaplardan biriydi.
10/10
Neal Shusterman bu kitapta artık hikâyeyi sadece karakterler üzerinden değil, tüm dünyanın kaderi üzerinden anlatmaya başlıyor. Ölümsüzlüğün sıradanlaştığı bu dünyada: hastalık yok, yaşlanma kontrol altında, ölüm sadece tırpanların elinde. Peki, bu sistem gerçekten kusursuz mu, yoksa sadece kusursuz mu görünüyor?
Tırpanlık kurumu içten içe yozlaşıyor, güç dengeleri değişiyor, eski etik anlayış ile yeni nesil tırpanlar çatışmaya devam ediyor. Bu kitapta odak nokta; gücü kim yönetmeli? sorusu. İnsanlar mı? Yoksa kusursuz olduğu düşünülen bir sistem mi? İnsanlık ile onları yöneten “üst akıl” arasındaki ilişki derinleşiyor. İşin Bulut tarafı, İnsanlık&sistem dengesi, güç, kontrol ve ölümün anlamını farklı bir perspektiften genişletiyor.
İlk iki kitaptan farklı olarak duygusal ve felsefi katmanlar bu kitapta zirvede. Yani daha az aksiyon odaklı, daha çok düşünsel gerilimi var. Adaletin bireysel mi, yoksa sistemsel mi olması gerektiği ya da ölümsüzlüğün nimet sayıldığı bir evrende, sınırları olmayan insan doğasının neye dönüşebileceği gibi konular hakkında bolca düşündürüyor.
Tanıdığımız karakterler kendi yollarında ilerlerken, çok daha büyük bir oyunun parçası haline geliyorlar. Artık mesele; sadece hayatta kalmak değil, sadece doğruyu yapmakta değil, insanlığın geleceğini belirlemek. Bu noktada karakterlerle oluşan sevgi bağı ya katlanıyor ya da sınanıyor. Orası tamamen sizin hangi tarafı daha çok sahiplendiğinize bağlı.
Tempo yönüyle Çan, daha geniş bir zaman ve mekân hissi veriyor ve yine birden fazla bakış açısıyla ilerliyor. Ayrıca bir distopyadan çok, insanlığın sınırları üzerine felsefi bir hesaplaşma keyfi sunuyor.
Çan, Tırpan serisinin resmi ve kesin final kitabı. Rowan, Citra ve dünyanın kaderi burada tamamlanıyor. Peki dördüncü kitap gibi görünen Devşirmeler
New Geopolitic Arena
Nisan’dan önce kullanmam gereken izinlerimin denk geldiği bir dönemde, bayram tatilini de fırsat bilerek bu kitabı bitirdim. Aslında yıl sonuna bırakılabilecek bir kitaptı ama iyi ki öyle olmadı. Bazı kitaplar zamanlamasıyla anlam kazanıyor. Tim Marshall’ın okuduğum altıncı kitabı oldu. Sky News ve BBC’de yaklaşık 30 yıllık savaş muhabirliği tecrübesi olan Marshall, bu birikimini kitaplarına çok net yansıtıyor. Daha önce Prisoners of Geography, The Power of Geography ve özellikle Worth Dying For: The Power and Politics of Flags kitabını okumuş ve çok beğenmiştim. Bu kitap da aynı çizginin bir devamı gibi, ama bu sefer sahne Dünya değil, uzay.
Kitap boyunca Low Earth Orbit dediğimiz alanın aslında ne kadar kritik olduğu çok net ortaya konuyor. GPS sistemleri, iletişim altyapıları, finansal akışlar ve askeri sistemler… Günümüz dünyasının görünmeyen omurgası burada dönüyor. Bu yüzden mesele sadece teknoloji değil, doğrudan güç. Uzay artık keşif alanı değil, bir kontrol alanı. Ve bu kontrol etrafında şekillenen ciddi bir rekabet var. Uydular sadece veri taşımıyor, aynı zamanda güç projeksiyonunun bir parçası haline geliyor.
Kitabı okurken aklımdan geçen en net çerçeve şu oldu: Bu aslında bildiğimiz güç oyunlarının yeni sahnesi. “Who controls low Earth orbit controls near-Earth space…” diye başlayan yaklaşım, oyunun mantığını özetliyor. Gücünü ne kadar gösterdiğin ile ne kadar sakladığın arasındaki ince denge hâlâ geçerli. Teknoloji hızlanıyor, imkansız dediğimiz şeyler normalleşiyor ama insan doğası aynı kalıyor. Einstein’ın “Two things are infinite…” sözü burada boşuna değil. Bu alıntıların ortak noktası şu: Uzay değişiyor ama güç mücadelesinin kuralları değişmiyor.
Yakın gelecekte uydular arası çatışmalar, anti-satellite weapons ve hatta space’ten yeryüzüne yönelik
Soğuk ve Korkutucu
Merhaba,
Bu incelemeye nereden başlanır bilemiyorum ama birkaç gün önce iyice reading slump'a gireceğimi hissederek ne okusam diye düşünüyordum ki uzun zamandır çocuk kitabı okumadığım için elim Küçük Yerler'e gitti. Ee hem çocuk kitabı hem de içinde korku olunca benim için tatlı bir birleşim oldu. Beklentim yoktu, kendimi Cadılar Bayramındaki filmleri izliyor gibi hissedeceğimi düşünüyordum. Ne büyük yanılgı... Bakın gerçekten korktum. Özellikle serinin ikinci kitabı olan Ölü Seslerde. Bir de bilerek okuma sürecimi hep gece saatlerinde seçtim ve uzun zamandır yetişkin kitaplarında bile alamadığım o korkunun tadını aldım. Şimdi serinin diğer iki kitabı yolda ve bu üç çocukla yola devam etmek için çok heyecanlıyım. Ufak bir soru. Bu serinin PR çalışması çok mu yetersiz? Kitap fuarında kapak görseli dikkatimi çekmese böyle bir serinin olduğunu bile bilmeyecektim. Bu yüzden buna çok içerledim. Bir süre bu kitabın minimum her yerde (arkadaş ortamı, sosyal medya vb.) tanıtımını ben üstleneceğim.
Övgüler yeter! Ufak bir tanıtım;
Ollie, Coco ve Brain adlarında üç arkadaşın 'Gülümseyen Adam' adındaki ne olduğu belli olmayan düşmanları ile zekice, cesurca ve yaşlarının kat kat üstü bir olgunlukla yaptıkları oyunun devamı. Küçük Yerler kitabında bu kötü karakterle tanışıp bu kitapta gerilimi artırıyoruz. Seri Dört kitapmış. Onu da hemen sizinle sırası ile paylaşayım da okuma listelerinize muhakkak ekleyin.
1- Küçük Yerler
2- Ölü Sesler
3- Karanlık Sular
4- Boş Gülüşler
Kargolarım gelir gelmez seriyi okumaya devam edip, her şeyi burada güncelleyeceğim. Şimdilik bu kadar. Listelerinize eklemeyi unutmayın.
Cimriliğin Ötesindeki İsim: Harpagon
Cimri tamamen özgün bir hikâye olarak ortaya çıkmış bir eser değil. Oyunun en eski kaynağı, Plautus’un yazdığı Aulularia yani “Çömlek” adlı komedya. Zaten Molière’in yaşadığı dönemde yazarlar yeni konu aramak yerine çoğu zaman Yunan ve Latin metinlerinden yararlanıyordu. Ancak Molière aldığı konuyu olduğu gibi bırakmaz; Plautus’ta daha çok eğlenceli bir olay örgüsü olan hikâye, Cimri’de bir karakterin ve bir ailenin iç dünyasını açan daha derin bir eleştiriye dönüşür.
Cimri bir tiyatro oyunu olduğu için bence tam kıvamında. Onu roman gibi okuyup “çok hızlı bitti” diyenler muhtemelen metnin sahne için yazıldığını gözden kaçırıyor. Molière hikâyeyi uzatmak yerine karakterin zaaflarını diyalogların arasına yerleştiriyor.
Kitabın adı zaten okura bir ön yargı veriyor. Daha Harpagon’u tanımadan onun cimri olduğunu biliyoruz. Ama mesele sadece cimrilik değil.
Harpagon para söz konusu olduğunda sınır tanımayan biri. Çocuklarının hayatını bile çıkar hesabına çevirebilecek kadar gözünü para bürümüş. Fakat beni en çok huzursuz eden şey cimriliği değil, oğlunun sevdiği kadına talip olacak kadar ölçüyü kaybetmesi oldu. Cimrilik bir kusur olabilir ama bu noktada karakter artık ahlaki olarak da çökmeye başlıyor.
Hikâye bazen matruşka bebekler gibi ilerliyor. Her olayın içinden yeni bir hesap, yeni bir çıkar ve yine Harpagon çıkıyor.
Kısaca, insan kötü bir davranışı benimsedikten sonra onun devamı başka kötülükler olarak ortaya çıkmaya başlıyor.
Bir klasik bitirmenin keyfi, Cimri’de nedense biraz daha başkaydı.
Puan vermedi
Herkese merhaba bugün size severek okuduğum Raven Akademisi serisinin novellası olan Suikastçının Kalbi ile geldim.
Bu kitap serinin devam kitabı değil de önceden olan olayları farklı bir açıdan ele alıyor. Bu kitapta Rekabet Günü Oyunlarını ayrıntılı bir şekilde okuyoruz. Üç aşamalı olan bu oyunun kurallarını, stratejilerini ve fiziksel olarak değil duygusal olarak neler hissettiklerini de okuyoruz. Bu kitapta önceden tanıdığımız kişileri daha detaylı okuyoruz ve karakterleri daha iyi anlıyoruz. Yeni tanıdığımız karakterler de oluyor tabi. Kitabın hızı hiç düşmüyor ve oyunun galibi kim olacak derken kitap bitiveriyor.
Kant ve Rowenan arasındaki çekimin nihai sonu beklediğim gibiydi ama kitabın sonunda olanlar bir tık beni üzdü. Neyse ki serinin devamında ikilinin aralarındaki ilişkiyi tekrar fark edeceklerini biliyor ve kendimi biraz da olsa rahatlatıyorum. Vlad ve Lena'nın aralarındaki çekim ise beni çok şaşırttı. Onları birazcık tahmin etmiştim ama yine de beni şaşırtmayı başardı.
Dediğim gibi bu kitap serinin devamı niteliğinde değil de daha çok bir olaya ve karakterlerin duygu dünyasına yelken açtığımız bir novellaydı. Seride en sevdiğim kitap bu olabilir.
