إِلَّا مَنۡ أَتَى ٱللَّهَ بِقَلۡبࣲ سَلِيمࣲ
“Allah’a arınmış bir kalp ile gelen başka.” [Şuara:89]
"Bu ne azîm bir ayettir. Sanki Allah, üzerinden günlük olarak kendini kanıtlama yükünü kaldırıyor; seni kıyaslamaların acımasızlığından, makam yarışından ve sosyal rollerin takıntısından özgür kılıyor.
Allah, sana ne öz geçmişini sorar ne de insanların zihinlerindeki imajını. O’nun sorduğu tek bir soru var ki, dünya sorularının hiçbirine benzemez:
'Sen hangi kalple geldin?'
Allah’ım! Senden, dünya hayatını kendisiyle yaşayacağımız ve huzuruna onunla döneceğimiz, daima ve ebediyen selim bir kalp dileriz."
"Allah'a arınmış bir kalp ile gelen başka." [Şuara:89]
"Bu ne azîm bir ayettir. Sanki Allah, üzerinden günlük olarak kendini kanıtlama yükünü kaldırıyor; seni kıyaslamaların acımasızlığından, makam yarışından ve sosyal rollerin takıntısından özgür kılıyor.
Allah, sana ne öz geçmişini sorar ne de insanların zihinlerindeki imajını. O'nun sorduğu tek bir soru var ki, dünya sorularının hiçbirine benzemez:
'Sen hangi kalple geldin?'
Allah'ım! Senden, dünya hayatını kendisiyle yaşayacağımız ve huzuruna onunla döneceğimiz, daima ve ebediyen selim bir kalp dileriz."
Kusursuzluğu gerçekten seviyor muyuz, yoksa kusursuz olursak daha çok sevileceğimizi mi düşünüyoruz? İnsan neden kusursuz olmak ister? Belki de soru bu değildir. Belki de insan, kusurları yüzünden sevilmeyeceğinden korktuğu için kusursuzluğu arzular.Kusursuzluk uzaktan bakıldığında parlayan bir yıldız gibidir. Yaklaştıkça ışığı büyür ama hikâyesi küçülür. Kusurlar ise tam tersidir; ilk bakışta göze çarpmayabilirler fakat insanı insan yapan detaylar çoğu zaman onların arasında saklıdır. Çatlağı olmayan bir vazo göz alıcı olabilir. Fakat insan bazen elini, tam da o çatlağın geçtiği yere sürmek ister. Belki de kusursuzluk hayranlık uyandırır ama kusurlar yakınlık kurar. Sonuçta kalbinize dokunan asıl durum kusurlardır. Bazen kendinizi gördüğünüzü düşünürsünüz, bazen de aslında onun insani yönünü fark edersiniz. Kusurlar aslında insan olmak hakkındadır. Olduğunuz halinizle kendinizi kabul etmek demek sizi kusursuz yapan asıl düşüncedir. Kabul etmek zordur ama bazen de gerçeklik olduğu benimsenmelidir. Siz, siz olduğunuz için güzel olduğunuzu söylemek samimiyet belirtisi göstermez bana göre, onun yerine insan olduğunuzu gösterir. Çünkü bir insana olduğu hâliyle değer vermek, ona iltifat etmekten çok insanlığını kabul etmektir.
Motivasyon olur oku
Abi şuraya arada bi giriyorum aman neymiş aşk acısıymış, kalbimi kırdıymış aman yok depresyondaymış LAN YETER VALLA YETER AMA. Aga siz mal mısınız ciddi soruyorum yaa. 5 DK BAKINAYIM DIYE GİRDİM HERKES AŞK ACISI ÇEKİYO çoğu da daha benim yaşımda yani velet. Abi sizin önünüzde bi sınav var amk aşkmış sevgiymiş buna ayırcak vaktiniz yok. Biri sizi üzdüyse üzdü siktir et hayatından amk. Sana çok güzel bi gerçek söyliyim bidaha gelmicek. Ama sen kendini düzgün bi yere getirirsen o zaman saygı görüceksin ve kendi mutluluğunu o zaman yaşicaksın. Daha bi şey başaramadan yok aman ölüyorummuş fln. Ee atla ( şaka). Aga bi kendinize gelin artık. Kimse geri gelmicek ve hepsi boş iş. O hayatindan giden aptallar kurtarmicak seni. Hem kız hem erkek için soyluyorum bizde cinsiyet ayrimi yok. Kimse geri gelmicek. Şimdi adam ol otur soru cöz, ders çalış tek aşkını YKS gör ve ona en iyi halinle ulaşmak için çabala. Allah çarpsın tek tek bulur gotünüze tepiği vururum yeter artık şimdi saat geç oldu bende ders calıştım boş boş gezmiyorum yoksa bu saatte ne alaka deme. Uyaniksanda yat uyu zıbar okul var yarın 🖕
İç ile Dış Arasında
Yaşa bu ömrü,bakma zamana,
Yaşamak kalır yalnız insana.
Hayat denilen şey duyguya bağlı,
O ne söylüyorsa her zaman haklı.
Kafanı karıştırır dıştaki sesler,
"Bizi,bizi dinle" haykırır sözler.
Çok olur seni yoldan ayıran,
Seni senden çalar söylenen yalan.
Bir an sessiz kalıp susunca dünya,
Uyanıp anlarsın,son bulur rüya.
Hep içte taşırsın aranan yeri,
İnsan kendinde bulur gerçek değeri.
Ne kadar değişse dıştaki yüzler,
İçte kalan his gerçeği süzer.
Ömür dediğin şey geçip giderken,
Yorulup,boyun eğme dünyaya erken.
Ne kadar çoğalsa insanın sözü,
Değişmez içinde saklı o özü.
Zaman silerken bütün izleri,
İç taşır her zaman gerçek değeri.
İçe döndükçe azalır yükler,
Bir bir çözülür düğümlü sözler.
Ne varsa toplumda,kalabalıkta,
Bir gölge gibi kalır uzakta.
İzleyen ve İzlenen
Varlık,tarafından izler dünyayı,
İzler hem kendini hem de olayı.
Varlık üzerinde olan taraflar,
İzler,izlenir ve tat alırlar.
Böyledir yaşam:İzlenir,izler,
Kendinden bakarak,kendini izler.
Hem içten,hem dıştan yeri bilinir,
Hiç gizlenemez ne yapsa bilinir.
İnsanlar söyledi eskiden bize,
Dediler:"Bir soru soralım size."
Kim bir iş yapabilir gizlice?
Anlaşılmadan,izlenmeden,habersizce?
Hep cevaplar bulduk kendimizce.
Hepimiz söyledik:"Bu iştir bence."
Biz hep düşündük olayları,
Ama anlamadık biz hiç onları.
Biz hep dıştaydık,onlarsa içte,
Onlar yaşamdaydı,biz ise hep işte.
Farkımız buradaydı onlarla bizim,
Hep dışa odaklıydı kafamız bizim.
Vurgular yaptılar,biz de görelim,
Yaşamı anlayıb biz de bilelim.
Biz ise topluma kanarak öyle,
Onlar ne sözlerse yapardık öyle.